Gidiş

aslolan gitmektir düşür elini
elim sımsıkı bir kayboluş saklar
ve içinde
korkunç sürprizler ve doğuşlar gizli
aslolan gitmektir düşür elini
eni konu bir gitme anlatısı bizimkisi
hep dinlemeyi severdik
oysa yapmasıdır en zevklisi

aslolan gitmektir
gitmek biraz insanlığımızdan
gitmek biraz kazanmaya açlığımızdan
ve elbette noksanlığımızdan
gitmek içimizin kapısını
sımsıkı sürgülemektir
deşilmeye utanan yaraların üstünü
kupkuru bir alçıyla dizginlemektir.
o alçılar ki sevgilim
düşkırıntısı değil asla
uçurumsuz bir yas pasından
yastıkaltı sayfalarını
kahroluşla silmektir.

aslolan gitmektir
her zaman gideriz
gittikçe ilerlediğimizi sanıp
vehimlerle buğulanmış camlarımızı
avuntularla sileriz.

aslolan gitmektir sevgilim
düşür elini, yüreğini.
durdukça içimde ürperiyor sarmaşıklar
ve keskin bir bakışla yakıyor yüreğini gecenin
bu kendini bilmiş uzak ışıklar.
düşür elini sevgilim
ellerin bekleyişle ilişik
biliyordun her zaman
ben sana dönüş biletimle gelmiştim.
ve sana söyledim
her insan bir durağa yakışır
ve her durak aslında
ölüme bir kuşbakışıdır.
susmaktan yorulduğum kadar yorulmadım gitmekten
gel seni de götüreyim desem..
boşver, bu lahit tek kişilik.

aslolan gitmektir sevgilim düşür elini
her soluklandığında bir köşede
unutuşun gibi bir yerini
sonra da kırdığımzda kapıları
anımsayacağımız bir bekleyiş
bulamayışımız gibi...
bırak, bırak sen de bir köşeye
bu masmavi sen kokan
bu utangaç gözlerini.

ben gidersem ellerim gider
ellerimde gururlu hikayeler
ve uyduruk, ağızsız, gözsüz
pamuktan yamru yumru bebekler.

aslolan gitmektir sevgilim düşür elini
herkes bir ucundan yürür dünyanın
hiç kesişmeden güzergahlar
hiç çalımlanmadan adımlar
hasılı varacağımız
tumturaklı bir kuyusu bu curcunanın
insanlar mor gerdekli dünyanın
kuruntulu dul gelini
aslolan gitmektir sevgilim
güzeli budur ki gidenlerden sonra
yoktur ki hiç kalanı
her nefesin bu yolun
"işte öylesine" bir adımı

aslolan gitmektir sevgilim
hadi sen gidiyorum
ben böyle kal
ve düşürelim elimizi
sonra edelim duasını ayrılışın
öperek gözlerimizi.