۩ ayperest ۞ sûreleri ۩

eleğimsağma

2010-10-12T00:20:00.003+02:00

kırmızı,
asla yakışmaz bir adama!
sanki bir aşka veresiye durmuş,
şekli bozuk yüreğiyle,
el sıkışmıştır uçuklu yalanla.
o ki solacaktır bir bir bilesin.
sebep belki senden kalan
giderken bıraktığın
anlamlı ve tinerli damla.
kırmızı yakışmaz gözünden düşen
yırtarak deşen tuttuğu eti
senden geri, fesatla
ve şevkle başkasına kalana!

turuncu,
soyduğu sodyumlu ten
yalan adamın oyuncağı merakla.
bütün valizler dolmuştur oysa
eşyalar tamdır, eksi-si-zdir
dinamitleri çiğneyip giden.
sonra buruşur gibi mandalina
unuturken kokmayı umutluca
ateşte közlenir yeniden.

sarı,
ne kadar işveliyse her kadın kıvrımında
bir türlü barışmaz bildiğin
yasaklı, hırçın erkek kıvamıyla.
sırtını dönen güneş midir,
yürek midir
bilemezsin ışığa!
çökmelik mağaralar
ve dağların dizlerinde ağrı...
yine bildiğini okur
giden ve gelen..
belki kanunlar biraz dönektir;
her savaşta sağlama alınır,
el altına sıkıştırılan ölüm,
ecel fısıldar inatla.

yeşil,
neslini tehlikeye atmıştır;
kısırdır ne yazık acıklı gen,
uzak bakışlı bir adamın,
susuz çorak düş tarlasında.
hani sürprizli düşüveren
ve şarkılı damlacık
yetemez filizlemeye
çok kıvırcıklı, çekingen
eli yumruklu mayasını
bilinmezli, küflü kimyasında.
anlaşılan:
bütün baharlar
sevdiğin adama geç kalmıştır!

mavi
ah nasıl titrer bir adamın ayakucunda!
gitmeye korkar gibi sulanır gözleri
bütün ruhunu bizden çalmış gibi
yani bütün kadınlar
ve gizemli ibneler dolmuş
okyanusun acıklı buğusuna!
sen kükrersin,
kükrersin yürek haykıracak
ve toplayacak sanırsın gidenleri;
kendine
ve kendini geri!
ıramış her bir ayak izi,
sanki koşup bağrına basılacak!
kıskırık, kıpkırık ömrünün
parçanmış aynasında.
ah bu renk aşklardan sonra
ve tutuşan yağmurlarla
tene düşen bir kezzap gibi...

ve mor...
kafamızı sokup içimize o gece,
yağmurdan kaçarken biz
yolumuz uzamışken ve biraz soğuk..
koşar adım kimden kaçmıştı sor!
itiraf et,
babanla başladı bu hikaye!
ve daha büyük,
kocaman amcalar gibi ulvi,
anlattıkları gibi yüce
kimler girmedi ki düşlerine?
utanırdın, masumdun yine de
okşarken saçını çok bilmiş yürekli elleriyle
korktukça taptığın kanlı ve kaslı cesetler gibi
rengini unutmuş mosmor adamlar
kararmış göz altlarında bütün bildiğin
sonra keşfettiğin
senden saklanan
sonra saplanan
ve gidip geldikçe sivrilen bıçak
kusmuğuyla yüzünü sildikçe
özler gibi anneni
yine de savaşarak sinsice
sen beni alımlı pederlerin omuzunda gördün
ve unuttun ne yazık buruşturduğun şiirlerde
notalar bir yana savruldu
bir yana fırçalar...
sonra göreceksin o bilmeyen adamlar
ve çalamadıkları giz sökülmeyen senden
ve kıskandıkları tanrı içindeki
bileceksin hepsinden daha mor!

şimdi soracaksın anladım
bütün adamlar
çok yüklü ve yürekli bir gemi
onlar gider, bitmez deniz
ve sen hepsine ezelden biletli
ki beyaz yakışmaz onlara
yapışamaz günahlı öykülerine ki
sadece içlerinde durmayan
yaramaz ılık damlalarda gizli
sokacaksın gittiğin her bir mabede
kendini de onları da bil ki
yine de yabancıdır adamlıklarında siyah
o kadar da tanrıdan uzak rütbede,
bilemeyecekler senin kadar şiddeti.
ve "hangi buğu,
hangi renk,
bu sürüngenler hangisinde gizli?"
derken son limana
aritmik bir gemi yanaşır.
gözlerin parlar ve birden görürsün
görür ve parlarsın aniden
ki bir adama en çok
uçarı bir gökkuşağı yakışır!

ﺄﻥﺃﻞ FUCK! (ene'l fuck)

2010-10-10T19:02:00.003+02:00

Korkmana gerek yok, acıyacak ama,

Bekaretten daha zor değildir

Hayata verdiğin fani şirret ceset!

Ene'l FUCK! İçinde bir girdap boşalıyor

Aniden kış geliyor işte her zaman

Ene'l FUCK! Ölüm biraz kışa kıskanç

Yani rahman ruhunu karıyla örtüyor!

Kimdi, o gece yıldıztozunda gördüğün

Kaçıncı melek sana uzaktan bakıyor ve

Geldi mi sen kibrit çakarken ıssızlığına?

Ene'l FUCK! Gittiğin yol göbekbağı, kördüğüm

Yırtılıp düşeceksin birden son yalnızlığına!

Sonu buldum sandım, onu buldum sandım

Derviş dişlerimle ısırıp işveli elmayı

Ene'l FUCK! Yani bıçak gibi girmiştim

Ağzı süt kokan peygamberlerin

Körüklü kitap kapaklarına!

Ene'l FUCK!Bulduğum med-cezir konacak yorgunluğun

Eti bitkin, kırılgan yataklarına.

Sesi korkmuş bakiremin

Tuttuğu son mendil,

Sildiği son şarkıydı ninnisi

Kanıyla kapayıp suya bıraktığı

"Moulin Rouge" aynasına

Ene'l FUCK! Birden gireceğim korkma!

Birden ve bir ben kütürdeterek sesini

Kaçacak son delik, vuracak son geyik

Issız rus kanı, ormansız dansına.

Ene'l FUCK! Zorlamak biraz tabiatı pusumun

Kaç gülle, kaç kılıç karnımda yitik

Ve daha çok yol var uykusuz karabasana.

Ene'l FUCK! Ben girmezsem

çıkmaz içinden son ejderha

Devirip putları,

kıvrılmaz korkunun kırbaçsız son kıyısına!

Ene'l FUCK! Girmeliyim kibrit çaktı, petrol fışkırmış suçumdan

Biraz da mahşere firarda!

Ene'l FUCK! Gitmeliyim, ilk yıldız sönmek üzere,

dökmeliyim yani kurtlar aç

Kımıl kımıl etimde bir kaçış

Ellerim soluksuz zararda.

Ene'l FUCK! Anladın mı acıdan pişmiş yemekler

Tatlıdır ve tatlıdır yani dilin anlar ki

En jiletli sofralar tanrıda

Doydun ve doyurdum, Ene'l FUCK!

Senin rızanla yedim,

Senin rızanla sikiyorum.

Ene'l FUCK! Şükrettim, aklettim, hasrettim,

Suçumu kusan atmığıma!

six feet under

2010-06-28T23:57:00.002+03:00

iyi ki öldük
bak kimse gelmedi
kimse bir demet çiçek...halbuki
o zaman anlaşılırız sanmıştık.
raflardan inerdi tablolarımız,
her gece cilalanır,
göz yaşıyla partlatılırdı anılarımız.
bizden arta ne kaldı ki?
güya toprağa kök salmıştık...

iyi ki öldük
hep yağmur yağıyor,
hala ıslanıyor mendilci çocuk
kavgalarından bıkmamış henüz
sabahtan beri aç martılar
hem dışarısı mezardan soğuk
toprağın içine hep ter damlıyor
ve burda ne bahar, ne güz;
içe işlemeyen isimsiz bir soğuk.

hep ölüymüşüz onlar bilmiyor,
sabah erkenden kalkıyor adamlar
sonra salkımsaçak, ıslıklarla kuruluyor
darağaçları, süslü çarmıhlar
iyi ki ölmüşüz çivimiz de yok ipimiz de
bir vahiy de dememişiz iyi ki
küfretmesindi ardımızdan insanlar
buraya belli ki ayetler girmiyor.

ölüydü hep onlar, herkes susuyor
kimseyi üzmeden iniyor akşamlar
kaldırımlara yaşlı kuşlar düşüyor
ceplerde unutuluyor yalanlar
sıçrayan sularla kirleniyor
çamur sevmeyen beyazlar gibi
kim koymuş belli değil lakaplar

burası ne güzel kurşun girmiyor,
kokmuyor ceset gibi ne güzel tırnaklar
keşke deseydik kimse duymuyor
büzülüp uyuyor yüzyıldır dilsiz
kenarımızda kıvırcık yılanlar
toprak içimize bir huzur gömüyor
ihtiyacımız kalmıyor kimseye ne güzel,
ne alacak, ne verecek hesabı bu zamanlar..

keşke bilseydik, önce gelirdik,
sirenler çalınca aniden:Gazze şeridi,
çoluk çocuk toplayıp ve konu komşular
kim unutturdu bize biri demişti
toprağın üstünde lahit gibiydik
altında bir deviz; göklere değdik,
biz işte: dünyadan arta kalanlar!

teklif

2010-03-04T05:45:00.003+02:00

önce sevişelim

ben biraz öldüm

ilkin kardelensiz gece

sonra ıssız bir yürek,

erguvan bir beden buldum

sevişelim biraz ellerim sessiz

geceyi köşede titrerken gördüm
yüzündeki adamlar hepsi düşmeli

savaşlar sonra, kaçıştan sonra

kendine küsmüşken bildim:

teklifsiz yaslanıp korkuna,

sanırım ben seni sormadan yordum

önce sevişelim korkumuz tortu

kanatların köşede, yüzlerin düşmüş

tanrıdan ürkmüş yüreğin kırgın

ve biraz korku

önce sevişelim bulutlar kaçsın

sadece biz miyiz kördüğüm sanki?

hangi tende birden anneni buldun?

yani gözlerin bir velet bil ki

yorganın altında sancılı siperin

sonra sevişelim ben biraz bekler

önce biraz sus, yaşını sil ki

ininden kovulmuş kırlangıç uçsun

sonra sevişelim ateşler sönmüş

sanki bildiğim kaldırım kiri,

sanki masalsız, susuz bir buzsun

sonra gideriz ben biraz bekler

yangından sıçrarken aniden soldun

atları koşalım ten biraz bekler

tenini doğrarken jileti yordun

sonra susarız haykırsın çiçekler

kanından kendine pelerin ördün

gözlerin kalmış evde sen hadi getir

yatağın ucunda uykulu bıçağı bile

sonra bakarız korktuğum sondun

anladım üstünü örttüm aslında aklın

yaşımı el kokan bir bezle sildim

sonra kaçarız korkarım öldüm

yıldızlar söndü anladım: sabah!

dün gece sen diye bir masal giydim

sonra kaçarız uykusuz yatak

sanırım küstüğüm o ıssız yol'dun

Şükür

2010-02-27T21:57:00.003+02:00

beni mi sordun? iyiyim,
çok şükür iyiyim, bu arada
yıllar geçmiş üstünden ama
bazen başkası gibiyim.

çok şükür iyiyim:
yeni filimler geliyor arasıra,
isimsiz kuşlar ötüyor sokakta,
beni sordun,anlatıyordum;
sanki uzak bir istasyonda,
yüzü silinmiş bir biletçiyim.

yalan yok yine de iyiyim
perdeleri bazen hiç açmıyorum
soğuktaki serçelere bakıyorum
eve bir oğlan atıp
bazen ona bir masal okuyorum
yine bir uzak ülkede
bildiğin gibi sanki kibritçiyim
karsoğuğun altında elimi,
büzüşüp içimi kibritliyorum

bazen yanlış evlere gidiyorum;
beni kimsesizlendirip acıyanlara
yalandan eskici oluyorum.
yemeklerim yüzyıllar önceki gibi,
ağzım hiçbirine yüz vermez oldu.
orucumu bazen hiç açmıyorum.
çok şükür tokluktan iyiyim.

bazen yılları silkeleyip
annem giriyor rüyama
sahipsiz yüzlü o kadının
adını hatırlamıyorum
ki hoşgeldin diyeyim
yine de içimdeki çocukla
çatlamış bir ele sarılıp
kırık bir tırnak oluyorum

eşyalar bir bir kayboluyor evde
odalarda bilmediğim adamları görüyorum
tavanarasına giresim geliyor bazen
zaten ben orda eski bir belgeyim
üstümdeki yazıyı tozlarla siliyorum.

uzağa dalıyor bazen gözüm
bulutlara yetişemiyorum
elim ulaşmıyor ki gideyim
iyiyim çok şükür, bildiğin gibi,
soğukta kuşlara acıyorum

beni sorma ben iyiyim
adını bilmediğim bir şeyi bekliyorum
çok şükür havalar ısındı
ellerimi yeniden hissediyorum
bu sene de geçti
şükür bu ömür de biliyorum
beni sorma ben iyiyim
bazen seni unutuyorum...

Murat BARDAKÇI - Osmanlı'da Sex E-Kitap

2010-01-11T22:23:00.004+02:00

"...yaz olunca avratlara, kışın oğlanlara meylet ki, vücutça sağlam olasın..."

ve daha ne inciler...tarihle yüzleşme zamanı gelmedi mi?

buyrun indirin: http://hotfile.com/dl/23811144/f7a110a/Murat_Bardakci-Osmanlida_Sex.rar.html

rar şifre: ayperest

NaPola*

2009-12-27T12:11:00.004+02:00

otur yanıma peder. evet, son günahımı yüzyıllar önce çıkarttım. ben günahkarım, evet çok günahkarım biliyorum. ama lütfen aradan çekil! aramdan çekil tanrım, kendime kusacağım. bu alımlı kilise karanlıklarımızı süslemek için değil.

her gece ayinimi tekrarlıyorum peder. açıp açıp ağlayan insanların görüntülerine sızıyorum. ah, nasıl şehvet, ah, nasıl bir baştan çıkarış bu tablo. bazen yaşlanmış gözlü bir resme dalıyorum. aniden görüntüye girmem uzun zaman almıyor. birden bir bakıyorum, o ben oluyor, alevli bütün yaşlar ellerime düşüyor. her bir hücrem anlatamam, nasıl sızlıyor.

peder, bu soruları geç, ezberli cevaplarını da lakin,peder, hazret-i cehenennem! aslında çoktan öldüğümü neden söylemedin?allbrecht, kalemi pamuktan çocuk! allbrecht gözümde şakıyan son çocuk çıklığı! ah, çocuk, ahh yüreğin nasıl süslü bir çocuk! sonsuza sızacak bir velet senin tenin! allbreicht, benim pelerinsiz peygamberim! son kar tanesi, ölen son çocuğun gözbebeğine düştü. ahhh allbrecht, silahlardan ne zaman güvercin fırlayacak? bu çıplak mermiler ne zaman şakacı bir tavşan olacak? sen, benim bin yıllık cesedim! ah, çocuk, askerler bizi kovalarken birden hangi deniz bize kucak açacak?

suya damlayan kan... suyun sersemliğini içen hücre... boşalan hacim, genleşen umman, sonra sonsuzluğu yutan...

kutsal kitaplarını kimse okumayacak 17'lik tanrım. bu kulaklar savaş borularına acıkmış, kilise çanları yanlarında salata. duydun mu bokyemiş ülkem, cehennemde tel örgü olmayacakmış!

bakireleri ejderhaların elinden kurtaran kanlı kılıcım, sen, uzaya çakılmış tek eşsiz çivi! ellerin göktaşı ve yüreğin karadelik! ah, ben ne kadar sen! korkunun şakaklarında patlayan son mermi sözlerin. benim eşsiz dilemmam!! ah, suda evet, suda yemin olsun bütün anahtarlar çocuk, kayıp gittiğin, atomlarını yıldızlandırdığın o alımlı suda. biliyordum, bizi temize çekecek olan siz ikinizdiniz.

bir..iki...üç...

saymaca bittiğinde allbrecht,

ve son ki üç dört..

yerden bir volkan gibi fışkıracak olan sensin! su temiz allbrecht, dövüş temiz, sen temiz.. ellerden sakladığın cesedin,, ah akıllı çocuk, "biliyordum" diyeceksin derinlerden ve göklerden bize, sarılmış ağlarken anılarına teselllimiz!!!

* : NaPola 2004

P.L.A.T.O.N-İÇ

2009-11-02T23:35:00.002+02:00

hiç gerek yoktu
hiç gerek yoktu ki zaten kanımda
eski bilenmişliğini hatırlayan bıçağı şahlandırmaya

benden başka tanrılar da vardı

oturup rahmet dilenebileceğin
senden başka
evet, senden başka makberler de vardı ki
sancımı kıvırıp yatırabileceğim.

uzanıp baktım etine, uzanıp bir koşuşturmacanın içinde. içinden ateş alıp çokbilmiş pırıl gözlerin kesti soluğumu, pusmuş uslu sus'umu. o meşaleye baktım, kıvılcımı alıp içime attım. okyanusa batmış eski yırtık mektuplarım ucundan tutuştu yeniden. orda, günün kendini bilmiş nal seslerinde yudumlanırken kavruluş, sanır mısın sana bir beklentiyle aktım?

insan olmak beklentiye bağlamak mıdır her zaman uzayan doğruluşu? ucubelik budur ya hani vazgeçişi ustaca öğretirsin içindeki beklenti köpeğine. her daim kılıç yaralı ruhunu anasınısatmışlık direklerine dikip gösterirsin insanlara harlı rüzgarlarda umarsız uçuşunu. yani ki bir beklentin yoktur okyanustan, oturup sonsuzluğu gözlerinle aralarken. suyu, sana sırt dönüşüyle, kendi gibi olmanın bilmişliğiyle seversin. ah dedim, bir kaşık, utangaç eksik bir fincan şeker boşluğunda bakayım yanağındaki o tatlı mırıltıya. sen bana ödünçlü bir komşu olmasan da yeter. yani ki şehzade korneanı,uskumru retinanı bulandırmasa da olur
varlığım, ince dilinmiş dudaklarını, o cariye pembeleri kıvrandırmasa da olur adım.
sen yine ummanınla kavrulup dur yoksayılabilir bakışlarımın karşında.

uzanıp baktım suratındaki okyanus parçalarına. sen ıslaklığınla şahika!!

hayır "ben" demeyeceğim. bir kolu olmasın varsın bu pinokyonun, öylece dinlemeli görkemini belki bacaksız piyanonun. "ben" demeyeceğim bunu bil, "ben" diyerek doğrulmadı hiç bir incil. ve burada kal ortasında adı çokbildik "sen" olan oyunun. şimdi aşkın çok kullanılmış binyıllık vaftiz suyunu kirleteceğim. nesil nedir bilmezim. bundandır o koyu boyalı suda yeniden yıkanacakları düşünmeyeceğim. yine de görkemli kapısından girerken dilenciler parmaklarının ucunu batırıp istavrozunu çıkaracak bildik ürperişle, o çok girilen, o korkulu kilisenin. gizemli ermişler gibi yüklenip gideceğim suskunluğumu uzak karabasanlara. ve kimbilir hangi sarayın sarnıcında efsunlarımı yeşerteceğim!

sen yine kal okyanuslarında hayata bildik bakışlar saklaya saklaya. bir gün tenine gurbeti giyeceksin adam! agoralarında azizlerin kahrolduğu, sütunlarında görkemli tanrıların kadehlerine şarap oyduğu bir antik şehirden bakacaksın bütün şatafatana. sanır mısın ki iliklerini baktığım kadar ebruli göreceksin?

ah! bu muamma senin için! ve bu muamma için senin iç'in. küçük bir ayna atacağım kefenli cüssenin üstüne, belki bir gün yanılıp kendi karmaşık yaşını yoklarsın diye. hiç bir ayna gözbebeğim olmayacak sana yine de.

kıvırıp kolumu içimden çıkarttım fişini, içimden çıkarttım ıkınıp topaklandırdığım bütün kokuşuk erkekler gibi. dedim zaten kalbime değin uzanamıyor hiç bir penis, hiç birinizinki karmaşık kalp kapakçıklarımı dürtüştüremiyor. hiç bir sevdalinka ıslanmadı zaten içimden coşup taşırdığım bir orgazmın sularında.

kainatın zamanı yumrukladığı, zamanın kendi anlamsızlığını sorguladığı o çok bitimli bir iki saniyeyi pışpışlayıp ıraklandım yanından. başka yan'lar ne çok hem pimini çekip üstüne oturacağım, sonra gökyüzüne fırlatılıp ebruli parçalanacağım cinsten. erkek biterse de dünya da bir gün isa'nın mezarını kazarım olmadı. olmadı otopsilerde ararım kendi biçimsiz DNA'mı.kaç tiyatro aynası var bu oyunu bildik öyküleyecek, kaç şapel var zaten karabürümlü insanlara hışmımı dinletecek. hem ben ne göklere sığarım ne yerlere, sanma ki zaten gırgırlı tiyatrolara, alımlı şapellere.. ben ancak bir erkeğin varlığından habersiz yanağını serinlettiği o iki huzurlu okyanusa oturup bağdaş kurarım. ve işte o zaman anadandoğma bütün erkeklere şahdamarlarından daha yakınım! al sana bir "uzak" yabancı. karlı karmaşanın ortasına düşmüş bir adam gibi sarıl bu paltoya. içindeki kararsız sıcaklık bilirsin dona kadar kiracı.

yine de tutamadım kendimi:

-pardon, cenazenize katılabilir miyim?

itiraf

2009-09-12T01:17:00.000+02:00

evet doktor, annemi ben öldürdüm.
psikiatrım olmanızın itirafımla bir ilgisi yok ama yine de duymanızı istedim. bir köşede sessizce oturup beni tutuklamalarını beklemeyecektim elbette, ve elbette yapacaklarım da var henüz.
evet, onu ben öldürdüm. ama bir katil değilim ben. ibrahimin koynunda can veren nazlı kuzuyu hatırladım birden. yani benimki de öylesine kutsal bir işti bilin ki. sizin bildiğiniz gibi, yani nasıl hakkı varsa bir annenin bir oğul doğurmaya, bir oğulun da annesine kıymasına o denli hakkı vardır. bu bir döngü, bu bir kutsal doğa kanunu inanın.
durun, hayır korkmayın, yitirmedim aklımı. unuttuğumuz onca şey gibi doğa kanunlarını da unutuyoruz böyle işte.
o gün daha bir sarıydı annemin yüzü. aniden sonbara tutunmuş yaprakları hatırladım.
evet, korkmadım, bir an olsun elim titremedi inanın!
başıma her ne gelecek olursa olsun, tenimi ölüme tek parça teslim etmek isterdim, kanım bende kalsın, tenim kemiğimde sızsın.
anneme de bunu hediye etmek istedim. kan görmek ayrı bir ölümdür herkes için. evet, onu bundan mahrum bıraktım.
eve geldiğimde yine ezelden beri süren işlerini yapıyordu. usulca kapıyı içten kilitledim. lütfen, ayrıntılardan korkmayın. yıllardır dolapta sakladığım siyanürü aldım. elimde şarkı söyler gibiydi birşeyler.
bununla birlikte rahvan yürüyen bir atın nal seslerini duyuyordum. bir parça açıldı gökyüzü, bulutlar kenarda birikip kendi ritminde bir piyanonun eve girmesine izin verdiler sanki, biraz daha altın sarısısıydı oksijen.
beni gördüğüne sevinecek zamanı yoktu annemin, yıllar olmamıştı tabi atmosferinden ayrılalı ama..çocuklar oyunlarından eve "anne" sesleriyle dolardı, duyuyordum. bana umman kadar sarılacak denli kucağı da olmamıştı hiç annemin. koynuna hep bilmeceli çığlıklar dolmuştu. kabusların ertesinde sığınacak bir boşluk bulamadım.
son defa konuşmak istemedim onunla, planlı sözlerimi sarfettim. içsene anne, sen seversin vişne suyunu.
kuzunun kanı akıyordu, en temiz sıvı nasıl parmaklardan kadehlere doluyordu, ah, bilemezsiniz nasıl bir kilise kıvrılıp uzanıyordu.
uzattım ona bardağını. kendi temiz suyumdan içtim ben de. hayır, ona eşlik de etmek istemedim aslında son defa. işimi şansa bırakmak istemedim.
alelacele bardığını bitirip işine döndü annem. yıllardır onun arkası dönük olmasına ne kadar alışmıştım. hep hınzırca arkasını dönüp nereye baktığını görmek isterdim.
yüzünün solduğunu gördüm sonra. ama solmak farklı farklıdır hani, dünya gözüyle solmak başka bir alemde canlanıştı bilirim.
sandalyeye oturdu yavaşça. ben sadece susarak perçinledim seyrimi.
başını masaya düşürmesiyle son titreyişini sahnelemesi bir oldu. birden o an denizi öpmüş bir çavlan gibi rahatladım. biliyordum bu his annemden bana kayan bir yıldızdı.
yıllardır o an için yaşadığımı, o an için yaşatıldığımı bütün damarlarımla duyumsadım.
masaya umarsızca bırakılmış annemin başını kaldırdım. gözleri bütün ölüler gibi henüz açıktı. gitmeden neyi görmek istiyorlardı merak etmiştim hep.
ilk defa annemin gözlerine baktım. yüzündeki etten maskenin altında artık hiç bir rüzgarın esmediğinin farkındaydım.
bir insanın gözleri de konuşur bilirsiniz. sessizce bakışımı yaklaştırdım. bir ses duydu göz çeperim:"teşekkür ederim oğul!"
ellerimi uzatıp büyüyen soğukluğu hissederek gözlerini kapadım. bari bunu yapmalıydım. her bir adım bir ritüel gibiydi.
son defası da olmayacaktı artık hiç bir şeyin. bu insanı nasıl rahatlatıyor bilemezdiniz. ayini tamamlamış bir rahip gibi sandalyeye yığıldım.
yine de giderken bir şeyler bırakmasını isterdim. en azından doğurganlığını yani. bir oğul peydahlama hürriyetini ve onun elinden ölümü içme hissini.
yine kendini düşünmüştü annem, şaşırmadım.
orada kalsaydım kesin ağlayacaktım, zaten bundan korkmazdım, ama annemin eline düşmesinden çekindim yaşlarımın. sonra bitmek bilmeyen bir sorgulayış gelecekti farkındaydım. bütün mahrum bırakılmışlığımı sonsuza kadar teselli edecek hediyemi yanıma aldım. o evi ilk defa o kadar huzurlu bir şekilde anladım. tavan arasından iç çekiyordu meraklı gözler.
yine annemle yalnız kalamayacağımı anladım.
buluşmalar ertelenmezmiş, aniden hatırladım. soracağım sorular zamanını beklesindi biraz.
kapıyı çarpıp iki katlı koca mezarı kendi haline bıraktım.
şimdi anladım doktor, itiraf ettikçe kendimize dönüyoruz.
biliyorum nereye çıkacak, kaç adımlık yollar. bir hediye verdim kendime doğum günümde,
anlat, dediniz, anlattım...

ziyaret

2009-08-02T23:14:00.000+03:00

kapıları iyice aç
şimdi bir kadın gelecek
misafirliği unutmuşsun epeydir
ansızın hoşbuldum diyerek
gözlerin açılmış biraz merakla
evine bir kadın girecek
elinde acabalı bir bohça
yanında çoktan unutulmuş bir bebek
sıradanlığa bürünmüş gününü
belki biraz korkuyla bölecek

siz konuşmadan ama bilirmiş gibi
sessizleyeceksiniz ustaca birbirinizi
gözün istemeden yüküne ilişecek
bir gün gelecektim, unuttun
ama unuttuğunu dehşetle bilerek
ben seni hep bilirim
bu çok sıradan
çok sonradan bir geliş diyecek

kendinle kal o anda yalnızsın
herkes seni bedava gidecek
düşlerin unutuşa karışmış sıradan
aklın kimbilir nerede sönecek
sen de herkes gibi hikaye öyle
çaldıklarını yakan alaycı bir hırsızsın
ve birden işte, diyecek
emanetin elimde,
ben giderim kal sen kendinle
sen bunları yaksan da
duvara assan da kim bilecek
hep orada
açılmamış kimbilirde gözlerin
dehşeti içmiş gözlerin büyücek
en ummadığınla en anmadığınla beynin bile
deliğe bir anahtar gibi girecek

ben gidiyorum diyecek el kadın
yolum uzun belki bilirsin
başka kim bilir kaç ev silinecek
siz burada dehşetle kalın
bu korku bilin ki sizi
bilin ki babanız gibi sevecek

işte şimdi kaçtığın bütün anlar
zamanı sessizce büzüşüp
pakete tıkmış kahramanlar
mumların sönmemiş daha erimeden sevincin
susmamış uğultulu çalgılar
son doğum günün unutma
son ölümdünü içinin
kapatıp gözlerini ama bütün suskun
o çığlığa korkmadan
sevişir gibi yıldırımla
çekingen ama duygusuz
söyle şimdi
ilk hangi elin değecek?

no-rgazm

2009-07-31T22:38:00.002+03:00

birazdan kopacak fırtınan
her köşenden fışkıracaksın
bütün boşlukları doldurabilecekmişsin gibi
uçsuz bucaksız ama erkek
sen kılacaksın sanki her yeri
birazdan akacaksın
nasıl akarsa kayalardan köpükler ileri
patlayıp kopacaksın bilirim
düşünmezsin, yapamazsın elbet şimdi
ama
boşalınca nereye sineceğiz sevgilim?
o mahşerin yoluna dikilmiş sivri uçurum
yarı yolda bırakınca bizi
umutlanıp biraz daha sıkılmış ellerimizi
alıp nereye korum
çırçıplak kalınca gökyüzünün ortasında
nereye saklarız tenimizi
bak kuşlar yuvasını giymiş
yılanlar toprağı örtünmüş gibi
biz hepsinden daha ürkünç
nereye dökeceğiz buşluğumuzu geri
sahi nereye sineceğiz boşalınca sevgilim?
bilmediğimiz dillerden masallar uydurup
usluca koyduk yastığa gözlerimizi
unutmayı isterdik en baştan
en baştan geri dönmeyi tabi
sinsice saklanmış gibi çarşafın altında
oyununu bitirmiş periler sanki
hangi yığının altında külleyeceğiz iç çekişimizi?
boşalınca sevgilim, diyorum ki
ben burada
seni bulduğum köşede son duraktaki
ateşleyip fitili korkmadan ama biraz titrek
bıraksam mı artık elini?
boşalınca biliyorum...

ya da rıhtımdan yollanırken son gemi
elimi sallamasam da boşluğa biraz
sana sulasam tenimi
boşalınca diyorum
sevgilim,
bilirsin hep korkuyorum
acaba dursan mı ki
yani sertliğin haddinde ikimiz
en yakınken tanrıya
ve en uzak tenimize
biz olmaktan bıkmış aynalar
bir rahim giysek diyorum
annemiz orda bakmasın bize
hani o oğulsuzluktan korkar
tohumlar bazen dönmemeli filize
var olmak en kötü intikamı
en kötü çığlığı ruhun hani
tam orada dursak diyorum
orada sarhoş ve güçlü
intikamını almış ve şaşırtır gibi bilmeceleri
saniyesinde tutuşmanın
aniden kessek mi
o çok oynanmış
çok bilindik filmi?

sa-nı-klambaç

2009-07-08T02:04:00.002+03:00

bu gece kalsan diyorum yabancı
tenimden yollara dökülmesen
adımlarını saklasan diyorum
kalacak ya burda biraz eksiklik
biraz da anlamsız duruş hiçkişilik
bu macera mutlaka acı
ve ne acı tene giydirelemeyen şehvet
yalnızız hücrelerimizle biliyoruz da
koşuyoruz her gece başka kokuya
aşka suskun kavruk tene
yanılsamamıza nihayet

bu gece yatsan diyorum
uykumdan bıkmış yatağıma
kıvrılıp erkek bir uyku anlatsan diyorum
eller eksilince manzaramdan
kokuşmuş gece kıyılarında ben
bilirsin utangaç lekeleri siliyorum
yalnızca...
yalnızca ellerim
unutulmuş hünerlerim
kurulmuş saat gibi ecel
son senfonim karayak ciğerlerim
indir düğmeleri adımını kaldır geri
sustur inleyen tellerimi
tek gecelik erkeğim
adını ben koyamayacağım biliyorum
kuytu köşende kirletmeden hepsini
el kadar mırıltı diliyorum

artık uyusan diyorum
tek gecelik yabancı
tek hecelik bildik acım
rüyalar ıslık çalıyor
dinliyorum...

(N)isyan

2009-01-18T02:01:00.000+02:00

Hafıza-i beşer nisyan ile malûldür*

Önce sevmeyi unuttuk. Yani varoluşumuzun ve var oluşun sebebini herşeyden önce. Ağlayışına tepkisiz kalınan bir çocuk öncelikle sevilmediğini hisseder. Sevgisizliğin dikeni değmiş bir ruhun sancısı hiç beklemeden başlar.

Evrenin boşluğa tahammülü yoktur, boşluklar ivedilikle mutlaka başka şeylerle doldurulur. Sevgi gidince bize kalan boşluk öyle hemen doluverecek kadar önemsiz bir boşluk değildir. Aşk üzerine yaratılmış evrenden onu soyutlarsanız yarattığınız boşluğu doldurmak için devasa bir unutuşa daha ihtiyacınız vardır, ya da pamuk şeker tesellileri.

Boşluklanmayı insanıoğlu da sevmez zaten. Gecenin sessizliğinde nereye gidişimizi sorgularken ürperiveririz birden, ya da korkular, kabuslarımıza konuk olur sorgusuz sualsiz. Kabuslardan kaçılmaz, biliriz. Tez elden doldurulmalıdır bizi içine çeken boşluk, çatlaklar bir güzel sıvanmalıdır. Neler girmez ki o dehlizlere? Apolet sevdası, mevki-makam hırsı, insan yapımı sınavlar kazanıp insan yapımı yüksekliklere tırmanma derdi, biriktirme telaşı, elde etme çabası… İnsanı yoran, ama yordukça hırslandıran bir sancı bulaşır içimize…

Bu sancı nefes aldırmamayı iyi bilir insana. Nefes almak sakıncalıdır; onun için zaman ayırırsanız duvalarınız yıkılabilir çünkü. Düşünmek risklidir bu durumda. Bu tutuşulunmuş hızın içinde sevgiden uzaklaştırdığımız içimizi biraz daha lanetleyerek yalnızlaştırmaya da başlarız. Çünkü içine hırs girmiş bir kalbe dünyasal ayrıntılar umursamaz umursamaz doluşur ve orada eniklemeye başlar, kendinden daha çirkin yavrularına…

Unuttuklarımızı asla hatırlamamak için yeni avuntularımızı unutmamayı sıkı sıkıya tembihleriz kendimize. Bizi hor görenlere kendimizi ispat etmeliyizdir, başarılarımızı insanların önüne kocaman dikerek varlığımızı ispatlamalıyızdır, yolumuza dikilen düşman insanları bir bir etkisizleştirmeliyizdir. Yani sonsuz savaşımızda her gün biraz daha sıkı giyinip her gün biraz daha hünerlenmeliyizdir.

Ötesi acınasıdır bu yolun. Bize kocaman bir bütünü fısıldayan evrenin içinde milyonlarca birbirine uzak dünyalar yavrularız. O dünyalar ki balondur yalnız, sivri yüzeylerden korkar. Ama uzaktan bakınca öyle pürneşe, öyle şatafatlı…

Vardığımız adı belirsiz durakta önemsediğimiz yegane tanrı kendimiz oluveririz artık. Parça oluşumuz bile aşağılayıcı bir itiraf gibi gelir, uzak dururuz ondan. Parçalığı sevmeyiz, çünkü o başkalarına muhtaçlığın sembolüdür. Oysa tek başına mağrur savaşımızla ne kadar bütün(?)üzdür. O durakta ne eşimiz dostumuz vardır yanımızda, ne başka iklimlerin insanları.

Doldurduk ya o beyni, o kalbi biz işte! Savaşta biraz ilerlemişsek başarılıyızdır, başarılıysak biraz daha umutludur gelecek. Bugün biraz daha para kazanmışızdır, ikinci evimizi almışızdır, lezzetli bir akşam yemeği yemişizdir dışarıda, ev iyi ısınmıştır.

Sıcaklığın sırtını okşadığı o işveli uykuların birinde bir bıçak gibi çığlık giriverir ruhumuzun göğsüne: “ Yardım edin!!!”

Aniden irkilerek uyanırız, allah allahlandırırız merakımızı, belki akşam yemeği biraz fazla kaçırmışızdır. Uyanıp küçük kutucuktan dünyaya bakarız uykuya tutunamayıp tekrar…

Bir patlayış gözümüzü şenlendirir kutunun içinden. Gecenin bir yarısıdır, çiçek gibi açılır havada alevler. Ama o çiçekler niye mutlu etmez ki kimseyi, niye korkar bebekler o çiçekten? O çiçekler ki ölümün güzellenmiş boyalı yüzüdür, çiçekler solup kapanırken bir eve abanır, bir ailenin üstüne. Yaprağı dokunan insanları kandırıp ölüme çeker, işvelidir o, kandırmacalıdır. Çiçeğin düştüğü yerden o yüzden çığlıklar yükselir. O çığlıklar beton gibi düşer kafamıza. Beton gibi anımsatıcıdır o an her şey. Bir silah vardır, hedefe tutulmuştur, hedefe yaşlı bir adam, belki üniformalı bir çocukla annesi konulmuştur. Korkuludur çocuk, elinin ucunda okul çantası belki, annenin yüzünde kahreden bir susuş, bilmeceli bir duruş…bilinmez ne sorulur ne istenmektedir. Sonra ekran hastanelere uğrar, hastane yolunda açılan mezarlık yolculuklarına. Kanın gizemi rahatsız eder gözümüzü, kanı sarmalayan yaralar, yaralara tutunmuş masum insanlar… Hiç bir bomba mutluluk getirmemiştir anlarız. Uğruna hayatımızı harcadığımız paralar bombalara evrilmek zorundadır. Evrilen bombalar o sıcak yuvaların üstüne ansızın yağmaktadır. Uykular patlamaktadır, sofralar dağılmaktadır. Aileler bin parçalanmaktadır. Kocaman amcalar vardır şurasında dünyanın, çığlıkları duymamaktadır. Anlarız ki o yoldan onlar da geçmiştir. Boşlukları dolmuştur ve dolmaktadır. Ama açlıkla dolmaktadır, ama bitmeyen bir planla dolmaktadır. O planlar mutlaka mezarlıklara da uğramaktadır. Aniden sokulur içimize çocuk çığlıkları, yaşları kümelenmiş gözlerin alacaklı bakışı, içimize bir daha unutulmamacasına çakılır.

O zaman hatırlarız unuttuklarımızı. Bombanın yanık kokusu şifalıdır. Barut kokusu alımdır. Kimileri onun kokusunda kaybeder hayatını, kimileri yeniden bulur orada eski insanlığını. Lambaları yanar o an içimizdeki odaların. Sürekli bir şeylerin bürüdüğü gözlerimize artık sadece yaşlar barınmaktadır. Yaşlar da arkadaştır mutlaka, soluk aldırır insana. Ciğerlerimizin varlığını hatırlatır ve daha neleri de. Kocaman bir nefes çekip koca dünyadan, kocaman başımızı ellerimizden arasından kaldırırız. İçimize doldurduğumuz ıvır zıvırlar birden suskunluktan kurtulup anlamsızlıklarını haykırmaya başlar, deprem başlamıştır. Deprem de şifalıdır oysa, her şeyin daha sağlam yerine oturmasının ilacıdır. Anlamlar anlamsızlıklarla yerini koşaradım değiştirir. Vücut sarsılır. Alışkanlıklarımız eskide kalmıştır. Bir ışık yanar odamızdan sokağa doğru, bir ışık yanar ruhumuzdan ulu ışığa doğru…

O gece hatırlarız öylece her şeyi yeniden, bir daha unutmak bilmemecesine…
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

* : İnsan hafızası unutmakla sakatlanmıştır.

Belki

2009-01-04T00:55:00.003+02:00

belki rüyalı bir gecede hayali
belki güpegündüz nar gibi sahici
belki o an
damarlarım kabarmışken yani
insanlığımı sorgularken
tartarken ulu günahımızı
insanlık-lığın kefesinde
beynim liğmelenirken
sıkılmışken sol yumruğum havada
sıkılmışken solcu bir yumruk gibi yüreğim orada
kalabalıklara karışacağım
caddelere salacağım haykışırışımı
molotof kokteylimi yudumlayacağım bilin ki
çakmak çakmak hınç dolu gözlerimle
annelerime karışacak hislerim
cumartesi annelerime belki
-oğlum, kınalı kuzucuğum,ciğerimin köşesi
seni ben adı belli değil bir yerde ölesin
dikenli tellere meze olasın diye mi dünyaya verdimdi?
ordan sızacak yumruğum başka bir meydana
tayad'laşacağım o köşede bir iyi
-insan, diyeceğim
ah, senin insan olduğuna bir inansam..
f tipi dehlizlerde sürünüp
o kurtların eline bir kuzu sunsam
doyarlar mı elimden bir sürü ummadan?
anadilimde haykırayım bari biraz
bana alfabemi geri verin
ve bıyığı yeni terleyen tenlere
hayalinin resmini yapacak bir gencin
ellerinden silahlarınızı geri çekin
hiç bir cellat asker doğmaz işte öyle anadan
safsatalarınızı buyrun kendiniz yiyin!

tarihin tekerrünü bekler başkaldırışım
sonra toz duman alır her yeri
mavzerler donanır allı pullu ortada
-biber gazı acı mıdır anne, yemeğe de mi katalım?
ve bu su israf değil midir o tazyikiyle
üzerinde yıkanası olmayan dimdik insanların?
adını aniden hatırlarım sevgili copun
her selamlaşmamızda biraz daha adamım
eminim, siz de inanın
apar topar götürülüşler vardır
kafalar bastırılarak
o bilmeceli arabalara
gidişimiz ummanadır
gidişimiz yok'a dır analarım
gidişimiz önemli değildir zaten
dikilişimiz ak pak geleceği masum yavruların

hakkımızı istedik diyeceğim
insan olmakla kazandıklarımızı
ve elimizden aldıklarınızı insana uzak yalanlarla
onlar bizimdi diyeceğim
virgülsüz bir dayak yiyeceğim, bilin
her yerimden copsuyu akacak
kan ne güzel de yıkar bir teni
korkarım yorulacağım
bir isim vereceğim belki
tatlı canıma kanacağım
-ben demedim amca o dedirtti
artık uslu sıcak yuvamda oturacağım
bilmiş bakışlarla o gece yalınayacak salınacağım
ucundan geçtiğim hücreye korkuyla bakıp
sancılarımı cepleyerek karanlığın ayazında
öylece insan yapımı bir hücreden
evrensel bir hücreye dalacağım.

İbne Güzellemesi

2009-01-02T02:52:00.005+02:00

o gün, altıncı gün yani
dinlenme gününde tanrının
pazarın neşeli güneş ışıklarında
gözü arta kalan çamura ilişti
bırakacaktı, görmezden gelecekti belki
içine bir heves düştü kuş cıvıltılarının yanında
"bari bunlar onlara benzemesin" dedi,
yani bakınca onlar gibi ama
ters çevirince cehennem gibi...
başladı rahmin sancılı irkilişi

ağzına al
biz o tanrıları adımızı öğrensinler diye var ettik
küçüklük bizde kalsın,
yine sen hepsinin ismini bir bir say.
neler girmedi ki oraya
küfürlerle yıkamasını da bildiniz taze tükürülmüş suratınızı
bu temizlikte sonsuz bir arınış var.
kiliseleriniz insanlara küsmüş
ve kulağınız başka tınılı onlardan, o yüzden
orda sadece fermuar sesleri çalar.
bacakarası yortularında da şaklayan kemer sesleri.

üstüne otur
siz onlardan değilsiniz, bilirsiniz
bu tahtı revan yalnız sizin için burda durur
kimi zaman ebruli bir kanat giyersiniz
ve yükselirsiniz
yükselirsiniz ki yüksekler size bir nişan
büyüsü bozulmayacak bir uğur
kimi zaman da gece yarıları
aniden kuyruğunuz ve kemirgen dişleriniz çıkar
tende fazlalık giysileri kemirirsiniz
ve bulursunuz en değerli hazineyi zerre şaşırmadan
kimde barınır ki böyle barışçıl en derinde
alımlı bir kelebek ve suratsız bir sıçan?

ye!
bu kimsenin eti ve kimsenin kanı değil,
yut!
zehirleneceğinden şüphe etmeden iç bu körebe şerbeti
siz önceden iğrenirdiniz
saatler yorgunluktan vurmayı unuttuğu zamanlarda
karanlığı bir ürperti kovalarken o derin gece kıyılarında
midenizi tutarak eve geldiniz
bir erkeğe fazla gördüğünüz kusmuğunuzu
en azından evinize serdiniz
siz
en kutsal organı seversiniz ellerinizle
kimi açan, kimi solan bir çiçeği
kimi uçan, kimi büzülen o gizemli kelebeği.
tuttuğunuz kanatlar götürmeyecek hiç bir araf'a sizi
bilirsiniz
ki en azından dünya
mor-laci gözlüklerinizle en büyük teselliniz.

üreyiniz
ben sizin neslinizle geceyi hoş geçireceğim
en kör bıçak neşterdir ellerinizde
onunla kaderinizi karalayan kalemler bilediniz
sonra kalbinizin siyahından boğulup
bulduğunuz en küçük deliğe sindiniz.
siz öğretmendiniz yaşlı alemin her yerinde
babalara nasıl katil olunacağını,
annelere neden intihar edilebileceğini öğrettiniz
kendiniz hiçbir şey öğrenmeseniz de...

ve muhtaç, muhtaç size dünya biliniz
her zaman amcaların, teyzelerin tesellisiniz
mor mührünüz basılmasın diye çocuklara geceleyin
karanlıkları yudum yudum parsellediniz.
muhtaçsınız ki o dünya
sizin her zaman aç kalan midenize
taze vurgunlar indirecek
sizden aldığı safsatayı insanlar
alımlı, büyük törenlerde giyecek.
üzülmeyin bıçaklarınız hemcinsinizde de olsa nihayet
inanın cennete damsızlar da girecek!
adınıza inanın,
adınızı kirletin,
ki tanrının adı yüz'e çıktı
o da sever adıyla belki sizi diye
sizler açmasını bilmeyen küskün çiçeği geniş kırların
dar sokakların yorgun ibnelerisiniz.
bir karanlık yer açın, uykusuzum
bu gece beni aranıza alın...

öyle, sıradan

2008-12-29T21:43:00.003+02:00

depozitolu hüzünlerim var,

gidişlerim var mor benekli

sever gibi dururum, sanırsın öyle

ama adımlarım kaskatı içini yakar

bu oyuna ışıkçı gerekli

sadece ölünce ışık açan...

dedi oğlan...

olsun dedim,

ama oyundur önemli olan.

sahneye çıkarttım dilbaz gündelikçilerimi

bir havuz açtım dibi uzak

öylesine, aklım gibi kocaman

gel, dedim

bu suyun içinde boğulacak neslimiz

bu genetiğe bi general gerekli

suyun içinden taşırdım ellerimi

sahnelere vurdum, koydum ortaya evcilikleri

böylesine bir dünya olsun, ucundan ay gören penceremiz

bütün mezarlıklarca geniş,ölülere açık

yirmi dört saat gölgeli, uzun bahçemiz

oturdu yanıma oğlan

bir bakışını unutmuş yolda

bir de kulağının bir tekini

sonra evcilik oyunlarının senaryosunu banyoda

ama dedi yavaş ol biraz

dedim yürek biraz işte ama...

baktı oğlan

gülümsedi alaycı ucundan

kundağımı hala sırtımda taşıyorsam

bu büyümediğimden değil

sadece havayla temas korkumdan

öteki bakışını da verdi uzağa

diline bir veryansın

yalancıktan

kendimi buldum orada

masanın ucundan oturduğum

ve daltaşak düştüğüm uçurumun kucağından

baktı oğlan

evet, dedim var biraz yaram

açlığı severim zira

o zaman nimetim biraz damar, biraz kan

şaşırdı oğlan

ama biz onu haram biliriz

yuvarla kaldırımları, salla asfaltları ucundan

ayetim düştü dilime, öykündüm uslucuk tanrı bakışına

ama sahiden ama esastan

fısıldadım, sana en rahvan dini müjdeleyeceğim

en fitnesiz fesatsızından

ama öteki?

dedi oğlan

bu mistik bakış

biraz rüya varsayımlı

biraz masum yalan

ama dedim dinimiz...

biz heybetli ayrılıklara mı gebeyiz

sadece

yine de doğarken sıçtık ağzına gizemin

uçkurlu bakışlarla anladık aşkın tufanından

yol dedim

sustu oğlan

giy, dedim verdim pelerinimin ucundan.

soğuksa bu atmosferden değil

aşka uzaklığımızdan.

yan dedim

irkildi oğlan

kaç yılına kıyarsın pişmek için peki

kaç derini soyarsın ateşli ummanın harından?

sıcak dedi oğlan

yetişmeliyim belki daha erken

gitsem iyi olur

yani yüzüm kavrulmadan...

ama, dedim biz?...

dedi ki oğlan

biz cehenneme ayrı yollardan giden iki zebaniyiz

varacağın limana aldırma

allahtan bari, ateşten ölene dek izinliyiz

istasyona varmadan treni durdurma

ağlayarak tutulmamalı nöbetimiz

eğildi oğlan, bir gidiş taktı gövdesine

cebrail yürür gibi, dönüşünü özlercesine baktım arkasından

özlemim ölümümdü,

yırtık pelerinimle sildim yaşımı

bir kaç sayfa daha söktüm kitabımdan.

Öz'e Dönüş

2008-11-20T22:31:00.003+02:00

yoruldu aynalar çirkinliğimizden
utanmakta varoluş zaten ansızın, apansız
ortaya açılan çirkeflerimizden.
bir bir yolunsa kirpiklerimiz de öyle
bir yerde içimiz kusmaktan bıkacak

uzatsan elini biraz, uzansan ademoğlum
korma biraz cesaret, düştüğün anda deniz tutacak
ve sular dolacak deliklerimizden içeri
çirkinliğimiz ayrışacak
ben de böyle uzanırken o gün ufak bir deniz oldum
yüzyıllar sonra anılarımı size deniz susacak

denizden geldik, denize çok şükür
kirlerimiz, benliğimiz, tenimiz bizden ırak kalacak
ruhlamızın düğümlerinde gezinip maviliği içerek
sonsuzluğa gizimiz bir bulut sunacak
utanma coşkunluğundan
utanma dans bize meyilli, sen de umarsız köpür
köpüklerde hüznümüz banyo yapacak.

karalardan kaçtık kardeşlerim, onlar durmalı yerinde
izniyle kaderin burda suya sureler yazılacak
okuyan bulunmasa da hatalı alfabelerimizi günün birinde
uçun burda denize, çekin suyu içinize
susmayın, adımız çığlık olacak
ve bilin o zaman tarih defterinde anımız zaten
ve bir gün hepimizin adı DENİZ olacak.

Anlam

2008-11-20T01:24:00.003+02:00

evet, evet zordu umut
bildiğim hataları güzelce tekrarlarım
ödevimi yaptım aynalarım hem bilirim ben ağlamayı bildiğimi
ağırlığım üstümde tonlarca, bir yılan vücudum işte uzak öyle
zordu umut ve ağır öyle tonlarca
tonlar sevmez oysa ağırlığı
durmayın üstümde siz de umarsız öyle
alın üstümden şu yaprakları
depresyonum sanki kaybolmuş bir rüzgar ve
sere serpe bembeyaz bir bulut alışkanlığım.
evet evet inanmamalıydım şeytana
ve ben tanrıyım bu yalnızlık kim ola ki
kurduğum unuttuğum bütün saatler
ve cehennemler uyandırınca zangoçları
kocaman koskoca gökyüzü yağar kıçımızın üstüne
evet evet gezegenler ben koymuştum buraya bunları
her gece kulak verip dinlediler bilirim
titrek yataklardaki çığlıklarımızı
elini ver bana elimi al insanlar
kocaman ama sınırsız işte öyle
ancak içimize sığacak bir nokta olalım
bir cümle var bilirsin o zaman başlamıştık
ve yine ansızın zangoçlar basmıştı tiyatromuzu
araya neler girmedi ki sevgilim
istilalar, devrimler, kapadık açtık çağları
oysa ellerin kirlense silinmeliydi sayfalar
devamını sevdik acımız gibi herşeyin de oysa
bu yüzden yoldan çıkaramadık hiç uğursuz kasımları
söz verdim sana tanrıyım al bu da kılıcım
ve kınında buruşuk maskem sadece sana gizlendim bildindi
ve bildiğim bütün şarkılar keskindi
ki keskindi zaten şap diye çukura düştüğüm rahim
kustuğum bütün memeler ciğerimdi
ve cümle, cümleler devam etmeli biliyoruz
düşkırığı ömrümüzün en güzel dikeni
dikenleri severiz biz oysa değil mi onlar
onlar ve güller artık ellerimiz gibi
yırtıla kanaya avuçlarımız çevirdik kutsal kitap yüzlerini
pelerinini unutmuş bir melek yakaladım işte şurda şaşkınlığım da böyle
böyle kirletirken mazisini biz soluklanarak geleceğin
bizden hesap soracak nesilleri cinlerin ve elleri kelebek
yumaklarımız da kozalarımız da kış güvercini
biz bit yeniği köşesinde bu güzel ipeğin
ipekler ve dikenlerin mükemmel bitimi
bitimi kuyumuzun ve uyumu sikimizin
kaldırıp soktuk göğün deliğine kocaman haşmetimizle
ve cümleler her zaman devam etmeli işte
ve devam ediş en büyük lanetidir bitimimizin
boşaldı kocaman yüreklerimizin üstüne oradan
üstümüze boşaldı orası işte öyle ıslağız
ve boğulduk kocaman varoluşumuzun hücresinde

anladı, bu unutuş silecekti evlatlıktan bizi.

İşte Yine Oldu

2008-11-20T00:43:00.001+02:00

uzatır bir dikenle beslersin
bir jiletle doyurursun aç karınlarını
bir hançer, bir kılıç daha isterler
derinininde bir girdap besler
içe göçük, içi gömük insanlar.

sarar yapış yapış
bulaşır ellere mikrop mikrop
yüzlerini örter bekleyişler,
köprüler kollarına kurulur
yolları ayaklarını yalayıp
dizlerinde burkulur
gidemez yine de bir yere
kör topal çolak insanlar.

getirsem koca cehennemi önlerine
yine parmakları bir serinlik sorar
uzatılır ve uzar masallar da
yine salınmaz uykulara paslı çivili akıllar.

paçayı kurtardığın yerde bir sıyrık kalır
bir parçası kalır temiz insansızlığının onlarda
bir parçanı alıp ceplerine sokar
kirlenmiş yanlarınla yüzlerini yıkar
ve oturur büsbütün beklentinin kıyısında insanlar

ve kaçarsın ve kaçmalısın el yordamı vahşi uzamın uzağına
ve uzaklar vadetmeden teslimiyetini insanlığa
kocaman ve kocaman bir yorgan gibi sonsuzluk
sadece ışıltılanmış bir eldeğmemişlik gözlerinde
dalmalı ve dalmalısın derinlere ve uykuya
bilirsin bir gün seni de görecek o rüyalar...

Duyu

2008-11-19T23:46:00.002+02:00

bir ölüm çalar
açılır kefenin cepgensiz yürekleri...

bir bir mimlediğimiz güz yaprakları
alır, alır
gözlerimizden kanaviçeleri
ve uzak dumansız bir vapur
dalar sonsuzluğa yüreğimizden
çığlıklarını dilimleyip damarlar
boyun büker yaşlı bir varoluş gibi
yürür ağır aksak
tarihin gizemli dehlizlerinden
uzanır, uzanır
yükseğin güneşli depremlerine
filizleridir gıcırtılarımız akarken korkusuz imgelerimizden
okyanus yeni yelkenlere hasrettir
martılar taze dalgalar gözlemektedir
tütmektedir tutsak platolar arasında sırrın buğulu bulaşığı
yarışır, yarışırız körkütük ellerimiz ve
sıyrılıp yumuk yumuk emelimizden.
varacaktır, varacaktır adımların tozu
tozlar yüz sürüp izine bilmecenin
yutacaktır gizemler bizi.

bir siren çalar
uyanır yaşlı kızın yorgun kirpikleri.

Çağrı

2008-07-30T22:20:00.002+03:00

üstüne en alımlı ürpertini giy eduardo
bu gece kendimize dönüş yolunu kaybetmiş
bir uçurum kiralayalım
ay sadece bizi üzsün
ve yukarıdaki en yalnız yıldızı
gözlerimize bağlayalım

gel eduardo
savaşların bizden çaldığı kendimizi
bu ıssız karanlıkta bulalım.
bir yaygara vardır şimdi orada
bir difteri, bir boğmaca krizi
uzak dur!
cüssemizi o mavi kabustan
gökyüzüne sığınaklayalım

düşün bir hele, hele bir aklını yetir
ne kadar oyunu unuttuk yıllarımızı faizlerken?
kalbimizi kirletip
tenimizi dolambaçlı sokakların köşelerinde çizerken
ve unuttuk en yalın adımızı aynaların uzak köşelerinde
hadi bir gayret
o en ıslak yüzünü geri getir
yaşlarımızı dinginlikle kurulayalım
ağla lütfen eduardo
biz onlardan olmayalım...

şu karanlık, şu bitimsiz ululuk
çaresiz hissetme kendini asla
bırak bedenini ışıltılı çimlerin yamacına
ki biz, sen ve ikimiz bütün insanlığımızdan azade
ve tanrıların doyumsuz iksirini içerken
içimizde sorgusuz bir mutluluk
toprağın, suyun ve havanın
konforlu kimyasına karışalım
elimizde ateş
elimizde meşalesi özgürlüğün
hiç yormayan sonsuz bir yolu koşalım

yıkanalım eduardo
bu kirler geçmez değil
ki onlar silinir,
gayretsiz bi suyla erir
artık tenimizi bir peygamber pelerini gibi
ay ışığına boyayalım
ve anlayalım
yalnızlık alın yazımız değil
ağacını unutmuş bir yaprağız bu karanlıkta
hırslı rüzgarların darbesiyle
umarsızca kopmayalım.

anladık eduardo
bazen bütün heybetimizle dikilebilmek için
ve haykırmak için
elimizde orak çekiç
bilenmek için
durgunluğun sonsuzluğunda erimek gerekir.
bırak elindekileri sevgilim
ummanlığımızın çarşafı yüzümüzü
bu gece silinmez bir kana boyayalım...

Nida

2008-07-30T22:19:00.001+03:00

Yakıştı mı şimdi sevgilim
bu kahverengi sonbahar ayaklarına?
Sırtında en umarsız vazgeçişler
ve yağmur çağıran saçlarınla beraber
gider yapraklar ellerinle

Ağaçlar yaprakta güzel
demiştik insanlara
yapraklar havada,
çiçekler sevecen kelebek kanatlarında
ve eşyalar yerli yerinde

Fısıltıyı unutur masallar
artık kuşlar cıvıltıyı
bilirsin,
ben hep güneşte çürümeyi severim
biraz maruz görürsün kokumu
Gel şimdi çevir insanları
anlat onlara umudu
ve inandır iyice buna onları
bir ricam:
son defa hatırla beni,
ikna et mümkünse cesedimi...

İşin Aslı

2008-05-25T04:13:00.004+03:00

bir teferruatım var!dinleyin, insan olanlar ve olmayanlar ve "asıl mesele zaten budur" diyenler...

uzun uzun yıllar önceydi, yıllar genetik bir mirasa mı borçluydu bu özelliklerini yoksa okulu asıp gizliden gizliye basketbol mu oynuyordu bilmiyordum ve uzunluk kısalık kıyaslamasının görecelilik cenderesinde çığlıkla canverişine tanık olmuştum. "siktiret önemli olan zaten işlevi" dedim baktım işime.

delikanlılığıma yeni basmıştım, siksel sanatlar fakültesini vasat maharetlerle bitirmenin obur tadı içimde, hayata ufak ufak "bu gece düzüşsek?" bakışları atmaya başlamıştım. okulu bitirme tezim orgazmın alametleriyle ilgiliydi, "bütün belirtiler gözükmeye başlamışsa sonumuz hayrolsun arkadaşlar" diyerek bitiriyordum yazımı. orgazmın belli başlı yedi alameti vardı ve "kendisinden kaçılamıyorsa bütün hücrelerinin kulaçlarıyla daha derinlere dalmak en akıllıcasıdır" gibi bir çıkarımda da bulunmuştum üstelik. binaenaleyh yeni arayışlarım bitmiş değildi. yıllar önce ölmüş dedemin yatağının altındaki pornoların arasına karışmış yakuti kaplamalı bir kitapçıkla, beklediğimden daha büyük ebatlarda bir zenci penisi penastrasyonuna maruz kalmanın benzeri bir hissi yaşamıştım. o sırada açık kalan tv de haltların kardeşliği oynuyordu. gerçekten eski bir elyazmasıydı bu. yazan elin kıllı ve damarlı bakımsız bir erkek eli olduğunu hayal edip okulda çat pat öğrendiğim aramice'mle okumaya başladım:

"""o gün sinirleri tepesindeydi ulu kelaynak'ın.henüz kendisini tanrı ilan etmemiştik. ama gelecekte kendisini hangi makamın beklediğini bilmenin güveniyle olanca çalımıyla sağa sola saldırıyordu. ortalıkta mahşeri bir cümbüş vardı. her zamanki gibi bir şişe parfümünü son damlasına kadar boşaltıp meydana çıktı bizimkisi. karşısında milyonlarca sadece geğirmeden mütevellit ses çıkaran gaz maskeli insan ruhları vardı.boğazını temizleyip bir iki öksürmeden sonra söze başladı müstakbel tanrımız:

"ben sizin tanrınız değil miyim?"

ortalık gürlemeli bu sesten sonra birlikte verilen yanıtla inledi:

"bela!"

-vezir, ne diyor bu denyolar yahu! niye bela okuyolar durduk yerde tanrılarına?

-efendimiz, onları yaratırken bir yanlışlık olmuş, arapça konuşmaya programlanmışlar. size "evet rabbimizsin" diyorlar sizin anlayacağınız.burada size suflörümüzün yardımcı olması gerekiyordu aslında.

rolünü iyi ezberleyemenin kızgınlığını suflörden çıkardı tanrı.

-nerde bu suflör bozuntusu kıçımın kenarı?

-burdayım efendim hemen üstünüzde. az önce burnumu karıştırıyordum size yetişemedim. affedin.

-nasıl üstümde? Burda benim üstümde kimse olamaz sen kimsin ki?

-efendimiz beni yanlışlıkla kendinizden kat kat uzun yaratmışsınız. şu anda yaslandığınız şey benim ayağımdır ayrıca. sahneyi baştan almamız gerekirse sizin dinleyicilere "elest'ü bi rabbiküm" demeniz gerekiyor.eğer bu yeni dili konuşmayı beceremeyecekseniz dublaj da yapabiliriz megafonla.

bu sihirli sözcüğü bir türlü söylemeyi beceremeyen tanrı suflörün tavsiyesine uydu ve yaratılış merasimi layık-ı vechiyle yerine getirildi. (yazarın notu:bunun ne demek olduğunu bana bülent ersoy isimli bir ruh söylemişti, bundan milyonlarca yıl sonra dünyaya gönderilecekti.okuyorsa kendisine selam ederim.)

günün anlam ve önemini belirten konuşmayı yine suflör yaptı.çünkü tanrının boyu yarattıklarının sadece bir buçuk katıydı ve bu cüsseyle ortama hakim olması mümkün gözükmüyordu. buna rağmen yine de merasim bittikten sonra tanrının yapacağı ilk şey suflörün işe alınırken ikametgah ilmuhaberi getirmediği bahanesiyle önce onu işten çıkarmak, sonra da kellesini uçurmak oldu.tabi ki daha sonra sıra vezire geldi. onun kellesini uçururken de ağzından "eşhedü en la.." diye başlayan bir söz duyan tanrı anlamını sormak için kendisini sarsacak oldu ama vezir çoktan zamanın rahmetine kavuşmuştu.

artık tek tabanca bir tanrı ve yüzlerce emre amade insancık sersem sersem bekleşiyordu mahşer meydanında."ileride burada 1 mayıs kutlansa iyi olur" diye düşünen tanrı birden bu uçsuz bucaksız kalabalığın içinde yapayalnız olduğunu farketti.bütün bu ufak tefek şeylerin bir benzeri vardı ama kendisi uçurum gibi yapayalnızdı.birden derin bir keder çöktü omuzlarına.hiç anlamadığı dilden konuşan yamru yumru şeylerle nasıl ve neler paylaşabileceğini sordu kendine. kocaman bir "hiç!" cevabını aldıktan sonra düşük omuzlarıyla insancıklarına seslendi:
-lanet olsun ki sizin kadar kendimi düşünmeyi unutmuşum.bu bir halta yaramayan yeteneklerim bundan sonra sizindir.onlarla becerebildiğiniz en büyük boku becerin.ben gidiyorum. sürekli büyüyen bir uzayın sonunu bulmaya. şimdi yıkılın karşımdan!

sonra tanrı bütün zati ve subuti sıfatlarını bu karafatmalara dağıttı.özgürlüğüne kavuşur kavuşmaz bu yaratıklar dünyayı büyük bir iştahla tırtıklamaya başladı.bu arada tanrı çoktan tozu dumana katmıştı.arkasından kıyamet merasimine katılıp katılmayacağını bile soramadık. sadece Nietczhe diye bir kula selam söylememizi istedi. (tanıyorsan sen iletiverirsin sevabına.)

o günden sonra o siktiriboktan güne "Kal ü Bela" dedik. ey okuyucu, aldın mı sorularının cevabını? almadınsa da çok sikimde. sen sadece kitabı kapatırken "sadakallahü'l aziiim" de de iş raconuna uysun. anlamını ben de bilmiyorum.bir arap bulursan kendisini sorarsın.""""

neye uğradığımı şaşırmıştım. pazar yerinde çırılçıplak kalıvermiş bir adam gibi olmuştum sanki. içimden "evreka! evreka!" diye bağırarak koşmak geldi.ama bunun ne demek olduğunu da bilmiyordum.çukurlarından fırlamış gözlerimi yerine sokuşturup kitabı kaptığım gibi aşağı indim. sonra aklıma geldi: "sikeyim insanları, bekleyedursunlar. önce ben bir etek traşı olayım..."

Anıştırma

2008-05-09T20:57:00.002+03:00

gözlerimi karartıyor keskin güneş ışıkları...

ve ben bir kışı daha öldürüyorum sevgilim.bir kış daha adını heceleyerek şahadet getirip ölüyor ellerimde. her geçen kış; birlikte ölü doğurduğumuz eski beyaz masalları yad ediyor lafcambazı fısıltılarla.

o kışı hatırlar mısın ki ellerin beyazdı. sen kardanadamdın ve ben uçsuz bucaksız iştahlı, beklentili bir çocuk. kafanı kaldırıma dayamıştın yanından geçerken. o güzel saçlara dizlerimi layık görüp evimdeki kutup iklimine davet ettim seni.

o zamanlar buzullar biraz daha kurnazdı. ve sen ne ninniliydin omuzlarımı koyarken uykunun kıyısına...ah o ne istanbuldu ki soğuğu en alımlı elbise gibi geçirmişti üstüne. ve biz onu dikizlemekten, umutla frikiklerini beklemekten ne keyif alırdık.

aşkımız en güzel semtlerin isimlerini hakederdi: senin bana bakışın Kanlıca, benim sana dokunuşum Bebek.ve körfezler, ve tepeler ıpıslak vücudunda.bastırıp gömdüm seni vücuduma, ve sadece seninle çalışan bir çocuk külüstürü oldum.

koşa koşa karşılardık sabahları. ve sabahlar kıskanmazdı bizden ışıklarını.

insanlardan kaçırıp yukarı taşırdık hayat kırıntılarını, hani o çık çık bitmez tavan arasına. gökyüzüne o kadar yakın ve bir o kadar uzak yangınlardan. ikiz kırlangıçlar gibi uçuruduk seninle bulutları.

sana dokunamazdım."sen böyle dur canım, ben sana bir avuç su alayım, ben sana bir bez bebek, ben sana uçurtma... ve yeter ki sen kal burda, sessizce dur orada..." ya köstebekler tutar kolundan götürürse seni, ya gözünün birini düşürürsen birilerinin ense traşına? ya sakınmazlarsa kendilerinden seni bana bir ecel bağışlamış o körkütük acımasız insanlar?

derdim...

seni cennet gibi severdim, loş bir ışıkla gelip cenneti düşlerime sererdin. elimin tekinden sakınmazdın elini. kulağının birini hep bana ödünç verirdin. saçlarının teline günlük gelip geçiçi planlar çivilerdim.

ama yine de yarınsızdık. elimizde zıplayan afacan bir bugün gibi umarsızdık.
"ileride gökdelene taşınmayalım canım, rüzgardan korkarım ben. hem ne kadar olsa kopamayız yer yüzünden.belki bir gün tanışma yıldönümüzü de uzay mekiğinde kutlardık. plütona kahvaltıya çıkardık, sabah kalkıp neptünden."

elektronik virüsler bulaştırmazdım sana,sen hep sakınırdın beni bakterilerden. her gün tozunu alırdım gölgeli düşüncelerinin, sevgimize karanlıklar girmeden.

acımasız soğuklar kadar ısınıp sıkışmıştık aşkla.ve şikayetçi değildik halimizden. her zaman oksijene ne lüzum vardı ki hem? bazen yeterdi işte bir iki düş, bir kaç uçuş yükseklerden.

"ben gelmeden intihar etme sevgilim. ben sana dışarıdan biraz akvaryum getireyim."

seni hep bulutla beslerdim. ve koyu rüzgarlarla silerdim ağzının kenarını, ucuna öpücük kondurup. ah ne biçim gökyüzüydük değil mi sevgilim?

biz yine alabildiğine bulut ve istanbulken, bir çığlık, bir zil sesi, bir acele ecel indirdi ikimizi gökyüzünden.

"sen burda kal sevgilim. beni işten aradılar. akşama dönerim. gelirken hoş bir şarapla gelirim.hani o en kanın gibisinden."

akşamı bekleyememiştim. seni yalnızlığa layık göremeyip yüksek adımlarla ve elimde okkalı bir şarapla uçarçasına geldim sana.

demiştim ya sevgilim bekle beni burda.ne güzel işte bekliyordun. ama yanındaki o hayalet neydi, o sahipsiz uçurtma kimdi, o kınını şaşırmış kılıç nerden çıkmıştı
bilemedim...

tenine iğrenç bir el, yatağımıza korkunç bir ecel sokmuştun.

elimdeki şarabı gözlerimle içtim,,
ve kanın gibi bir kusmuk boşalttım ağzımdan.

hatırladın mı sevgilim o bembeyaz başlayıp kıpkızıl biten kışımızı?
belki sen gittin diye sadece kışlar değil bütün mevsimler kızıl geçer gözlerimin önünden.
ama alacağın olmasın varsın
bu mevsim de şerefine!!!

Vesvese

2008-04-28T22:41:00.003+03:00

sonra oturdum ağladım
bir çiçeği bir çiçeğe küstürerek
ama zaten ağlamıştım
bir bıçağı bir bıçağa çizdirerek
ve delerek karnını gecenin
içinden ebemkuşağı çığlıklar seçerek
bakmayın siz bana
ben zaten hep ağlardım...

sonra yalnız kaldım
dizimi göğsüme çekerek
ve göğsümü böğürtlen ekşisinde çiğneyerek
ama zaten yalnızdım
dişimi pervasız ısırmış bir dil
gözümü kanatıp gayzerler saçan bir kirpik taşırdım
masallarım vardı ufacık,
efsanelerim vardı mor bilekli
ve tendürdüyot kavrulmalar kucağımda
adımı adımın üstüne kazırdım
bu yüzden acırdı ağaçlar bana
bakmayın siz bana
ki ben hep yalnızdım.

sonra pişman oldum
tesellilerime en cakalı küfürleri öğretip
vaatlerimi bir beşiğin tellerine bağladım
giydim umulmaz duyursamaları ciğerime
ki zaten pişmandım
bir dölyatağı bağışlasam kör kuyuma
bir acımtrak tren geçse avucundan tepelerin
uyanır mıydı dımdızlak baykuşlar
hayırdır inşallah kıvamında
istisnasız kötürüm hücrelerimle birlikte?
külden bir gül düştü ellerime
gül körkütük titrek kanatlı
bakışı ötüşünü acıttı
ellerim şaşırdı gözlerime
ki körlük sadece gözlere yasaktır
bakmayın siz bana
ki ben hep pişmandım...

bir cıgara yak israfil!
dudakların surdan başka bir şey tatsın
sonra ötelim ciğerlerine uzayın
öteye, öteye,ta dalağına dağdağanın
bizi puhular kıskansın.
sonrasını getirme bu öykünün
bu bekleyiş
unutuşla paslansın...

Gidiş

2008-02-19T00:24:00.004+02:00

aslolan gitmektir düşür elini
elim sımsıkı bir kayboluş saklar
ve içinde
korkunç sürprizler ve doğuşlar gizli
aslolan gitmektir düşür elini
eni konu bir gitme anlatısı bizimkisi
hep dinlemeyi severdik
oysa yapmasıdır en zevklisi

aslolan gitmektir
gitmek biraz insanlığımızdan
gitmek biraz kazanmaya açlığımızdan
ve elbette noksanlığımızdan
gitmek içimizin kapısını
sımsıkı sürgülemektir
deşilmeye utanan yaraların üstünü
kupkuru bir alçıyla dizginlemektir.
o alçılar ki sevgilim
düşkırıntısı değil asla
uçurumsuz bir yas pasından
yastıkaltı sayfalarını
kahroluşla silmektir.

aslolan gitmektir
her zaman gideriz
gittikçe ilerlediğimizi sanıp
vehimlerle buğulanmış camlarımızı
avuntularla sileriz.

aslolan gitmektir sevgilim
düşür elini, yüreğini.
durdukça içimde ürperiyor sarmaşıklar
ve keskin bir bakışla yakıyor yüreğini gecenin
bu kendini bilmiş uzak ışıklar.
düşür elini sevgilim
ellerin bekleyişle ilişik
biliyordun her zaman
ben sana dönüş biletimle gelmiştim.
ve sana söyledim
her insan bir durağa yakışır
ve her durak aslında
ölüme bir kuşbakışıdır.
susmaktan yorulduğum kadar yorulmadım gitmekten
gel seni de götüreyim desem..
boşver, bu lahit tek kişilik.

aslolan gitmektir sevgilim düşür elini
her soluklandığında bir köşede
unutuşun gibi bir yerini
sonra da kırdığımzda kapıları
anımsayacağımız bir bekleyiş
bulamayışımız gibi...
bırak, bırak sen de bir köşeye
bu masmavi sen kokan
bu utangaç gözlerini.

ben gidersem ellerim gider
ellerimde gururlu hikayeler
ve uyduruk, ağızsız, gözsüz
pamuktan yamru yumru bebekler.

aslolan gitmektir sevgilim düşür elini
herkes bir ucundan yürür dünyanın
hiç kesişmeden güzergahlar
hiç çalımlanmadan adımlar
hasılı varacağımız
tumturaklı bir kuyusu bu curcunanın
insanlar mor gerdekli dünyanın
kuruntulu dul gelini
aslolan gitmektir sevgilim
güzeli budur ki gidenlerden sonra
yoktur ki hiç kalanı
her nefesin bu yolun
"işte öylesine" bir adımı

aslolan gitmektir sevgilim
hadi sen gidiyorum
ben böyle kal
ve düşürelim elimizi
sonra edelim duasını ayrılışın
öperek gözlerimizi.

Gebe Mesafe

2008-02-02T03:02:00.000+02:00

iki dağdan kovulan lanetli bir nehir gibi
set çektik aramıza umutsuz bir bilmeceyi
ve sen kal orada apış arasında soru işaretinin
gözünü boyamak için sulayıp yakmak için yenilikçi bir dikeni

dur yürütmeni tenini, yürütme ileri seni
biraz daha mesafe böyle iyi
daha iyi, daha korkusuz, tereddütsüz iyi
burda direnişim, burda kaçışım, burda öteki beriki
mesafe ara mühlet sığınak karasuları aramızda hepsi
biraz kaçış bırak bana, biraz intihar tesellisi
düşürme omzundan varoluşuma
bu gidişçil geceyi
cehennemden kaçarken üzerime almıştım
üşütmemek için bu teni
unutup geleceğim yollardaki kavurucu dikenleri
az ileri sevgilim, az soluklan sakla kendini
şırıngalarımı saklayıp avutacağım seni
paslı camlarını yoklayıp hücrelerimdeki
bir başkasını görmemeliyim içeri de, onu bunu eli
sen ileri ben içeri içim biraz daha geri
halatlarla asılıyorum beklentilerimi benden daha beri
unutmalı susmalı unutmalı nietzche nin dediğini
susmalı vurmalı anlatmalı kendine dibi
dur sevgilim sen orada öylece böyle iyi
getir kendim getir tanrıma beni
sayfalara gerek yok yırt karanlık cümleleri
sevgilim alıp düzeltmelisin buğulu boğuk derinliğimdeki
bu ısrarcı bu alıngan bu kudurmuş tüneli
bir ucuna tanrı koy bir ucuna umarsız bir cesedi
bir tren ol aceleci belirle ezip geçmen gereken yeri
acele et sevgilim yetişmek daha iyi
ki sen ulaştığında ışığa yıkanacak gözlerin unutup pası kiri
orda delikanlı bir çığlıkla tuttuğunda elimi

söz verip ayrılacağız tanrıdan yeniden buluşmak üzere
imla hatalarını düzeltip yakmak için bu kimliksiz hikayeyi.

İstersen Hİç Başlamasın

2007-12-25T22:41:00.000+02:00

İstersen hiç başlamasın
Bu hikaye eksik kalsın
Onca yaraların ardından
Yeni bir aşk yaratamazsın
Örselenmiş bir çocukluk
İşte benim bütün hikayem
Kaç sevda geçse de yüreğimden
Bu yıkıntıları onaramazsın

İstersen hiç başlamasın
Geç kalmışız birbirimize
Yanlış kapılarla geçmiş bunca yıl
Dönemeyiz artık ilk gençliğimize
İstersen hiç başlamasın
Söz verelim kendimize.

MUNGAN'dan

Ayrışık & Karmaşık

2007-12-18T22:44:00.000+02:00

bütün yollar
bir gün kesişmek üzere ayrılır birbirinden
kesişti yolumuz, buluştuk o güz ağacının altında
bence yapraklar hüzünlüydü, sence mevsimler değişiyordu
uzandım gözlerine
senin bakışların vardı, donuk,
benim beklentilerim vardı, çocuk.

sözleşti varsayımlarımız, yükleri beraber kaldırıp
yolları beraber uzatmaya
bekledim sözcüklerini
masal okuyup uyuttuğumda korkuları
aradım baş ucumda
senin susuşun vardı soğuk,
benim ürpertim, boğuk.

çöreklendi hediye kutularının içinde
ürkünç korkular, çalıp umutlarımızı
hiç aksatmadık toplantıları
senin planların vardı acele
benim unutulmuş oyunlarım köşede

akşamlar bir roman gibi bitmiyordu yazık
ıslak dalların arasında
gamlı baykuşlar ağlarken
bir teni hecelemek isteyen hücrelerime inat
doyurdum beklentilerimi şehvetin parmak arasında
benim sarılışım vardı sıcak
senin akışın vardı sağanak

senden doğuracak çocuklarım vardı
gece uyurken düşdiyarlarında oyuna salacağımız
öldürdük hepsini bir bir
kurşununda lafların
insanlardan duyacağımız
senin korkuların vardı hızlı kaçışlı
benim dikine duruşum, mağrur bakışlı

ayırdım ellerini ellerimden, ayırdım ellerimi kendimden
gömeceğim düşük çocukları alıp
uzaklaştım teninden
cesetlere mutluluk bahşederek
bir bulut çaldık gökyüzünden
bir yolu bir yoldan ayıran sırra
biz de kadem basıp
aktık yolların üstünden.
gidişine çelme taktığım hayatını
havaya salarak
yeni intiharlar diledim azrailden
seni bir yolun üstüne bırakıp
bir yol bıraktım köşeye gözlerimden
gidiyordun, belki yakın belki uzak
hesap sorulmaz yola düşenden
senin yeni randevuların vardı yapılacak
benim bir düzine mezarım, kazılacak...

Sarkastik Dumduma

2007-12-16T18:39:00.000+02:00

"-Aman WC canım WC
Küçük İskender'i görmedin mi?
-Şimdi burda makyaj yaptı
Şu karşıki geybara sor.."

Size öğreteceğimiz çok şey var
cinlerle öcülerle bizim
götünden aşk akan
gözünü bok bürümüş
sümüklü, sidikli insanlar!

siz orda taşşağınız kaşırken
yeni bir tüzük çıkarttık
allah'la biz
iki deliği olmayanı adamdan saymıyoruz artık
herkes kendine bir matkap bulsun
kalın ve iyi delicisinden
ve ince bağırsağına
kıyametten sonra patlayacak
pilsiz bir bomba koysun

"Sizin hiç bağırsağınız yırtıldı mı?
benim bir kere yırtıldı, kel oldum
götüme tampon tıktılar, yağlayıp bağladılar
götümden ummazdım bunu, kel oldum
siz hiç sikilirken ağladınız mı?"

hayatın suyunu sömürüp bir kenara attınız hep
sizin suçunuz işte uzayboşluğundaki
bu uçsuz bucaksız çöp yığınları
herşey gibi bunu da unuttunuz;
hayatın kabuğundaki
paslı, şizofren anlamı,
budur bönlüğünüze sebep
oysa hamam böcekleri gibi
onun da kabuğundadır vitamini

babama ben öğrettim cüz'i fiyata
fiyakalı bir çocuk olmayı
o da bana
lağımfaresi mesleğini icra etmeyi ve
otuzbir çekerken geç boşalmayı...

"Senin yarrağın kalın
döllerin beyaz
git kendini becer canım
git biraz"

İsa anlamıştır artık piç olduğunu
ve kimse bağışlamaz ona soyadını
ve asıl öğreten Micheal Jackson'dır ona
arap bir babadan sarışın doğmayı
acaba kim şıkıştırdı Jerussalem'de köşeye
çıtır, bakire Meryem anayı?

Ey ahali! yasaklanmıştır bundan sonra
tanrıların masum kızlarımıza sarkması
ve babası olamayacağı bir çocuğa
onları hamile bırakması
ve yasaktır artık iyilerin
oturup her gün kötülerden dem vurması
defterini düreriz onların da belki
"iyiler'e bir-ki,,bi de benimki"

anladım ki
hayatın anlamıymış
yediğim kalın kamışlar
kalbimi götüme tıkıp
kaslı, azgın adamlar
bana yapışkan bir ninni fısıldamışlar

ey insan dölü git var işine
işin,
bir köşesini kemirmekse dünyanın
sıçanlar daha beceriklisi
bu ısrarlı hummanın
sen yine de vazgeç
genlerini temize çekmekten
kıllı bacak aralarında
işveli bir yumurtanın

rahat etsin artık
geçmişin kollarında
yorgun adenin, kaltak timin, yaşlı guanin
bunlar DNA'an değil senin
boynundaki idam ipin!

Knocking in the Hell's door

2007-12-13T00:43:00.000+02:00

Sabah uyandığımda insan olarak buluyordum kendimi
o geceki boktan kabusumda.
-adım da Gregor allahtan-
insandım aynada
alacası içinde, kabuğu çatlamış, gölgeli bir insan..
uyandım sonra,
kalktım, avuçlarımın arasına aldım başımı
annemi hatırladım aniden,
haniden demişti ya bana
"bir kutsal kitap yaz da şu tanrılar okusun artık
hepsi çıktı zıvanadan"
ve "ol" dedim, oldu bütün kabuslar
ve bir gün erkeği yarattım düşbahçelerinde insanın
erkeği yarattım
pis bir gözyaşı pıhtısından
varlığı da, yokluğu da ağlayış olsun diye arkasından...

tanrım! aç şu cehennemin kapısını artık!
bak paçamdan cennet asılıyor
bu işe bir son vermeliyiz, yazık
o alevler bizim hakkımızdı,bu yüzden
küskün küskün tenimizi çağırıyor

ne zaman öğreneceksin sen tek başına oynamayı
ve ne zaman vazgeçeçeksin
oyuncaklarımızı çalmaktan elimizden?

Araf'taki en taşaklı tepeye oturmuş Dante
bir elinde şarap bir elinde giyotin hem de
ve cehennemimi gölgeliyor
cennet'li melodiler
bu sol, bu re

şimdi sökerek ilerlerken
mahşere giden kaldırım taşlarını
cebimde huzurun olduğu
yırtık bir portre
var sadece
ve uzaklarda,çığlıklı,
kör bir kuyuya bıraktığım
şaşkın bir bilmece
terli düşlerini dilimleyen
bir muammadır her gece...

gidip gelirken bu hayat düzüşmecesinde
ben "geldim" tanrım, her yerim yapış yapış
hadi bekletme beni
"gel" artık sen de!

İhtiyat

2007-12-03T22:49:00.000+02:00

Bak burda bir savaş, hayat dedik adına
sen koru kendini dur köşede
ortalık toz duman, kurşuni bir karambol
Bak burda da bir silah okkalısından
al eline onu, koru kelleni
ve dikkatli ol

hem bu hayat, devleşiverir göz önünde
kündeye getirmek zor bir kerede
sen dikkatli ol

Sevmek bütün anahtarlarını satılığa çıkartmaktır
hayatını sakladığın en kutsal mabedeninin
talan, vurgun mukadder
soygunlar, kundaklar
ev sahibi olmak zor bu zamanda
anahtarlar cebinde dursun sen dikkatli ol

gelir belki bir gün en güvenilir alıcı, kiracı

Kış bastırır, ayaz vurur, kalın olsun montun kürkün
yanında şemsiyen, eldivenin botun
sen dikkatli ol
bembeyaz karlar en karanlık ölümü saklar
ve hazırlıklı ol

hazırlıklı ol
bir oyuna başlamadan önce öğrenmelisin bütün kurallarını onun
hazırlıklı ol
ki zaten kimse öğretmedi doğmadan önce bize bu girift bilmecelerin cevabını
ya yaralanırsan
ya boşalırsa yerlere
damarlarını doldurması gereken o zavallı kan?

bir çizik, bir yara hediye etme bu pürüzsüz tenine
bir köşede bekle, sen hazırlıklı ol
ya dönüşü yoksa bu kötürüm hatalarımızın
kim verir bize geçmişi geriye?

dışarısı kızıl meydan
insanlar aç anafor
sen köşede dur hazırlıklı ol
zaman bol, plan bol, silah bol

günü gelir elbet savaşmanın şimdi eğerle kılıcını
istemeden düşersen bir gün kızıl meydana
gelecekten, geçmişten, önüne ilk gelenden çıkar hıncını
hazırlıklı ol bir köşede büyür hayat
büyür görünürken içten içe ölür hayat

perdeyi açan mısın ışığı yakan mısın
seyredip oyunu alkışı tutan mısın
yoksa kaldırıp cüsseni
çekerek kılıcı oyuna dalan mısın
hayatı kızıl bir elma gibi ikiye yaran mısın?

en zavallı kurşun kendini kandan sakınandır
en acınası yumruk, acıdan yakınandır

bir kahraman gelip devralmayacak elinden
üstünde isminin yazdığı bu senaryoyu
ve bu senaryonun güzelliği
bodoslama oynanmasıdır

şimdi öldüresiye bir sağanak
kırdırasıya bir ayaz var dışarıda
hazırlık planlarını yırt at
ve at bir köşeye kalın, yumuşak kuşamlarını
köşede botların,çizmelerin
ve sen yalınayak
başla artık patlatmaya yumruklarını
o acınası, kurumlu kılıçlara

Anne Şizofren'e

2007-12-02T00:21:00.000+02:00

Bir elinde orak var Azrail'in,
bir elinde kalem..
geçmişe diyeceklerini fısıldıyor
gitmeden önce müstakbel ölüler.

Bunun için yazdım bunu sana anne
az önce misafir ettim yüce efendimizi

Ah seni hiç doğurmamalıydım ben anne
ya da sen beni diğer oğullarından daha çok sevmeliydin
Hep Damien, hep Lucifer...

koynumuza doldurduğumuz güvercinleri hiç özgür bırakamayacaktık oysa
ne gerek vardı sokak aralarında kibritçi kız toplamaya?

Söyle seni kim düzdü anne?
babam mı hayat mı?
kimin piçiyim ben en buruşuk yerinde o sarı çarşafların?

az önce genlerimi yokladım anne
aldım elime hepsini tebrik ettim
benimle birlikte yok olabilecekler diye
sen de kutla kendini
götürüyorum bu kutlu emaneti en şefkatli yere

az önce gözümden düşen damlalardan
sana su yatağı yaptım ama
belki cesedimi de yastık olarak kullanırsın
bir de yorgan, ıslıklı kabuslardan...

dediler ki oturup Lynch'in filmlerini çözebilirsek
alt edebilirmişiz kendi hayat düğümüzü
üzülme anne zaten hiç vaktimiz olmadı
ağlamaktan film seyretmeye bizde
biz hep başkalarının filminde
karanlık yüzlü yer göstericiler olduk
ve bahşiş borcumuz yok kimselere
hadi biraz cockporn yiyelim

az önce ölmeden evvel bana hayatımı hatırlatabilecek
bütün film şeritlerini yok ettim
az önce hazırdım ölmeye...

bir sabah anne bir sabah
çıkagelmeyeceğim merak etme
acını süpürmek için açtığında kapını...

ne söylemeli bir insan ilk doğduğu anda
ve gelmişken filminin sonuna
öldüğü dakika?
neden hiç öğretmenim olamadın ki anne
söz konusu ölümse gerisi tefarruattır
hem ben sana gülmeyi değil
gülümsemenin gözlerinde hüznü büyütmeni emrediyorum
az önce söktüm saksıdaki bütün çiçekleri
onlarla ölü yemeğini yaparsın anne

bana neden bir kamış bahşettin
ve neden söylemedin erkek olmam gerektiğini bilmiyorum ama
ibnelik yediğim en ekşi yemekti
yorgun akşamlarda eve gelip buzdolabında bulduğum
az önce bütün spermlerimi çıkarttım anne
onu gereksiz yere sevdiğim son sevgili çocuğa verirsin
ibne solcuydu ve
inançlılardan daha allahsızdı kahretsin
unutmadan yanına ekmek alsın döllerin

bu benim götüm, bu benim sikim
yiyiniz, yediriniz...

az önce düzüştüğüm bütün çocukları aradım anne
kıydım beyhude sözcüklere
af diledim aslında
boşalırken ağlayan birini bulmak umuduyla
onlarla düzüştüğüm için sadece

az önce affettim geçmişimi anne
ve senin yumurtalarını
ve baştankara ceninliğimi

sen de bağışla anne kendini
ama önce uyurken kalbini komidine koymayı öğren

az önce kırdım bütün kurulmuş saatleri

az önceydi anne az önce
hepsi az önceydi benimle birlikte
az önce yaşıyordum
ama şimdi yokum
hoşgeldin cesedime.

Minnet

2007-11-28T23:11:00.000+02:00

Teşekkürler sevgilim

teşekkürler...

adını aşksal bir kandırmaca koyduğumuz bu zaman çalıcı oyunda

birbirimize öğreteceğimiz

birşeyler vardı elbette

ben sana son peygamberin aslında

Küçük İskender olduğunu öğrettim

yani dinime davet ettim seni

sen de bana geç boşalan biriyle

düzüşmenin gereksizliğini

yani ki vaktinden hayli fazla zaman alacak

beklentiler için dilenmemeyi

benim gözden çıkarıp

senin bana bahşettiğin bütün mücevherlerim için

teşekkürler...

Bayram mı? Sahi mi???

2007-10-13T16:41:00.001+02:00

Kandırabildiniz mi kendinizi, üstünüze başınıza gıcır gıcır yeni elbiseleri geçirip, sahte tebessümler eşliğinde hızlı adımlarla, bir umut sokulup "mendil ister misin abi, abla" diye soran o karalıhayatlı çocuğu tersleyip bayramlaşmaya giderken?...

Sizin bayram sevinçleriniz neden en yakınınızdakilerin pörsük ellerinin üstüyle birilerinin yanaklarında gizli? O tabaklardaki janjanlı kağıtlar pekiştirir mi neşelerinizi?

Oysa ki en saf bayram küçücük iki çift gözün derinliklerine gizlenmişti... Bir gün düşer mi dersiniz gözünüzden o inatçı gözlükleriniz?...

Evet kullanıldılar hepsi, bir fallusun tatmini için, ya da evde bekleyen aç karınların umudu olmak için. yani ki sadece yararlanılmak için vardılar. burnumuz akarken elimizin altındaydılar zaten, uzandık mendil aldık,, ayakkabımız kirlenmişti koştuk yanlarına vardık. bizim işimizi görürken iyiydiler toktular, akşam onları ne bekler kimin umurunda? ya gelecekte?...

Onlar çöptüler, arasıra işe yarayan cinsten. Maalesef onları buruşturup atabileceğimiz ne bir çöplük gizli ne toplayıp yakabileceğimiz bir toplama kampı. Ve her görüşümüzde içimizdeki çöplükleri hatırlatırlar bize. Belki bu yüzden canımızı sıkıyorlar hep...

Tekilleştirdik bayramları tarihe en büyük yalanı söyleyerk. Sahte avuntularımız onları yok etmiyor ama ortadan. Unuttuk bayramın kocaman bir insan yumağının eşitsel mutluluğunda gizli olduğunu.

Yine kullandık yine kullanacağız. Ramazanın kandırmaca özverisinde karınlarını doyurup teselli ettiler koca göbekli zengin amcalarını. Ramazan bitti, kış sardı ciğerlerini şimdi. Peki soğuklar da kıyak geçer mi onlar için biraz, o yardımsever amcalar kadar.

Ben de kullandım yalan yok, onları buraya koyup sözde duyarlılığımı göstermek için, ya da ahkam kesmek için, ya da ortalığa lanet nidaları yaymak için,, ya da bir kaç kırık göz yaşı dökmek için...

Onları kullandıkça devam edeceğiz içimizin karanlıklarını arttırıp onların saflığını çoğaltmaya. Ve sözüöona mesut bayramlarımızı layık-ı vechiyle ifa etmeye. ne mutlu bize,, ne mutlu ellerimize...

Wittgensteinım'a...(1)

2007-10-11T15:39:00.000+02:00

biz neden sokak çocuğu olamadık mephisto? neden kıskandı istanbul bizden gamlı bir arka sokağını. orda olsaydık bu kadar kirlenmiş mi bulurduk şimdi kendimizi?

ben hep fildişi kulemdeydim, hiç girmeyeceğim savaş alanlarında yara almamak için çıldırasıya hazırlıyordum kendimi. savaşların savaşmayı göze alabilecek kadar delikanlı yürekler için yaratıldığını gördüğümde çok geç olmuştu artık. kulemden izliyordum insancıkları, yapabilecekleri çılgınlıklara şaşırarak.. ama senin kılıçların hep savaş meydanlarından toplanıyordu, kimi zaman yatağın oluyordu tahta tabutlar ya da musalla taşları. o banklara adını yüreğim kazıdı..

biz hep kurbağaları sevmiştik değil mi oysa, öpülünce azrail olanları. bir oyun görmüştük sarhoş eve dönerken kalabalık meydanda, uğultular arasında herkesin hayranlıkla seyrettiği. yaklaşıp baktık, içinde yalnız güzel oğlanlar oynuyordu işte hayran olunası. içimizi geçirip seyrettik saatlerce, kandırdı bakışımızı gözlerin kaşlarla, tenin kaslarla uyumları. gözyaşlarımızla saçlarımızı düzeltip arkada bıraktık kalabalığı. yürüdük, cehennemin cılız kaldığı kulübelerimize doğru, sonra sana güzel oğlanlar çikolata çiçek getirdiler. istediler teninden allahın emri peygamberin kavliyle çetrefil günahlarını. ve verdin bir parçanı, bir parça koparıp bir daha eskiye dönemeyecek olan bütünle vedalaşarak. şimdi unuttuk gidenleri de, bize gelmesi gerekenleri de...

anneme sordum önce, önceki hayatımda neydim, sıradakinde ne olacağım diye, acele edeyim mi peki ölmeye? başıma koydu elini, ağla dedi oğlum açılırsın, işte o doğurduğum günkü gibi seni.. keşke annemin gözlerini görseydin, ben karanlığımı ondan ödünç aldım, ve sebebi budur ona gözüm gibi bakışımın.

sonra.. sonra gittim senin uzandığın musalla taşını buldum.üzerine uzandım. sen o sabah erkenden kalkmıştın, ama ben unutmuşum uyanmayı..

"Hoşçakal" da Zordur "Gitme" Kadar...

2007-09-24T22:23:00.000+02:00

susuyorsun..

susuyorsun...

dertlerimi mi anlatiim sana

ne kadar boktan rezil bir halde olduğumu mu

başımda yığılmış sorunları mı

tökezleyişimi mi durmadan

nasıl intihar etmeye karar vermeye çalışışımı mı

hangisini anlatırsam

mutlu olursun

tamam sus

kirletmiim berrak geceni

karanlığım dökülmesin gözlerinin önüne

kendi karanlığımda boğulabilirim ben

yardıma ihtiyacım yok

***

son bi sorum olacak

başka bi ten değdi mi tenine?

senden sonra hayır

peki..

ben gidiorum

güle güle

karmaşalarını çözdüğünde vardığın sonuçtan benim de haberim olsun
lütfen

bence herşey çözüldü

benim tarafımda

çıkıyor musun hayatımdan

sen göze almışşsın demekki bunu

vereğin cevabı nasıl yüreğim ağzımda beklediğimi bilseydin

böyle rahat konuşamazdın

en kötü ihtimaller

daha çekici gelir hep bana

bıçakla bi sürtmeyle kesmek gibi bileğini

en güzeli budur

acıyı fazla hissetmezsin

bunları gözlerime bak ve tekrar söle

güzel işkence yöntemlerin var senin

ama benim gücüm tükeniyor

düşmek üzereyim uçurumdan

ya sen beni ittir

ya da önümden çekil kucaklaşayım onunla

ben yanında olduğumu sanıyordum

hayır

ölümle aramdasın sen

sen ordayken hayattayım

böle saçma saçma konusma

sen çekilince ona sarılıyorum

o da beni çok sever zaten

en az senin kadar

hiç anlam kazanmadı zaten hayat benim için

sen varken yanıldığımı hissettim ucundan

şimdi de saçmaladığımı

...

beni bir ruya kabul et

kötü bir ruya

ve uyan artık

kötülük ve sen..

bi araya getirebilirsem dediğini yaparım

yaparsın yaparsın

kurdeleyi ben mi kesmeliyim şimdi

şampanyayı ben patlatayım ha
sifonu ben çekiim

ya da tetiği

sen terketme beni

ben seni unutayım öyle mi

sonra bu masum bebeğin

kanlı katili olarak

kendime nefretle sürdüriim hayatı?

beni ne kadar farklı deerlendiriosun

harikasın

bi ayrılık konuşması bu kadar uzun süremez

bir film seyretmiştim

karanlıkta dans diye

kör kadın iftiraya kurban gider

ve idam sehpasına çıkartılır

en sonunda

şarkı söylemeyi çok sever

en son arzusunu sorarlar

en sevdiği şarkıyı söylemek istediğini belirtir

ölmeden önce

izin verirler ve başlar

en sevdiği yerinde şarkının

sandalyeye tekme vurulur

ölüm zaten yarım bırakmaktır hayatı

şarkının sonunun getirilmesi saçma olur bu durumda yani..

en mantıklısı yapılır

ve en güzel saniyede canını verir kör kadın

bir rüya ol sen gene

kötülük karışmamış olsun yine istediğim gibi

bitimli olduğunu bilerek

ben rüyamın en güzel yerindeyim farzet

sandalyeye tekmeyi geçir artık

en mantıklısını yap

en güzel yerinde içine karışayım bu rüyanın

bunu neden böyle zorlaştırıyorsun anlamıyorum

ayrılmayı mı

bak farz et ki ben sapığın tekiyim

ve seni sanal sexe zorluorum

senden faydalanmak istiorum

sen böle seyleri sevmezsin ya

senin için daha kolay olur

bırak artık elindeki kör testereyi

canım acıyor

bak sana en okkalısından bir silah veriyorum

içi bütün acıklı kurşunlarla dolu

tetiği çekmek en kolayıdır

sen mi beceriksizsin

ben mi anlatamıyorum?

lanet olsun

sana sarılmak şu anda hayatın bana verebileceği en güzel şey olurdu galiba

omzuna göz yaşlarımı bırakabilmek

kalbimi kabinin atışlarına gömmek

off...

seni seviyorum

bende seni...

beni sevmeni bekleyerek değil

sevdiğim için o kadar acıttın beni

sevdiğim için o kadar incittim seni

ruhum gibi sevgim de hastalıklı benim

üzüldüğünü görmeden

bana yakın hissetmicektim belki seni

böylesi daha güzel belki de

sen benim içimdesin

şimdi istediğin kadar terk et beni...

X....?

efendim

bi yoldasın

ucunda ben varım

bana geliyor musun

ne kadar tökezleyip düşsen de

içinde gelmek için istek duyuyor musun

yoksa girdiğin bu yoldan

bi an önce kurtulmak mı?..

bu yolda ölümüne sana gelmeyi istiyordum

tökezleyip düşmelerden korkmadan

ama bana çelme takanın sen olduunu gördükten sonra asla

asla?

asla gelemem...

tamam canım

bütün mutluluklar senin olsun

bunu gerçekten istiyorum

belki de o bende değildi

böylesi daha hayırlıdır

çok güzeldi hayatımda olduğun günler

çok güzeldi gerçekten...

seni de unutmayacağım

kalbindeki iyiliği hissettiğim bütün insanlar gibi

bi kıyısı kalsın kalbim kalbinin

yanında

rahatsız olma lütfen

kendi kendine kurur bir süre sonra

sen onu çöpe atıp

güzel yollarda yürürsün

kalbin kadar güzel ve temiz olsun hayatın

seni severek bırakabildiğim için

çok mutluyum

gerçekten güzel..

off git artık

bana hoşçakalını bırakıp

bu testere varacağı yere vardı artık

nihayetini gördük

hadi sana diyorum

inadına duymak istiyorum seni

o kadar eminsen herşeyden

bunu yap artık!!!

sana hoscakal diemem

istiosan sen de ve kapat

ama benden isteme

gelmiyorsan neden demiyorsun

yağmurlar başlayacak biraz sonra

üşüdüm ben bi sığınak bulmalıyım

bekletme beni sağanağın altında

içindekini söyle

en doğruyu

mutlu ol ii bak kendine, ne olur gözüm arkada kalmasın...

ben bırakmıyorum seni

ben seni seviyorum

sen beni bırakacaksın

bunu yapacaksan

adam gibi yap

ve kurtul!!

peki

kanın kabul olsun ayperest...

hoşça öl...

Buluşma

2007-09-13T20:30:00.000+02:00

köhne bir barda, bakışların uğramayı unuttuğu bir kuytuda buldum onu. kırılmış kanadından düşen tüyleri topluyordu. yaklaştım ona, beni görünce ürperdi biraz. sonra alıştı insan sıcaklığına uzun bir aradan sonra. yine de yolunda gitmeyen birşeyler vardı.

kullandığım eski kanatlarımdan birini ona verebileceğimi söyledim. nasıl olsa tavan arasını süslüyordu sadece. meleklik görevimden yüzyıllar önce kendi rızamla istifa etmiştim. yine de tam anlamıyla beceremedi insanlığa evrilmeyi bir yerlerim. çekingenliği çabuk geçti haytanın. bana oturduğu yerde asırlardır kimsenin onu rahatsız etmediğini söyledi ve sıkıntının artık hücrelerinin bile içini acıttığını.

uzattı bana elini, tuttum onu bir kara delikten ışığın kucağına çeker gibi...
hiç bakmadım suratına, hiç çevirmedi kafasını bana...

yüreğimle tatmak istiyorum seni dedim,, hem binlerce ışık yılı uzakta, hem kilometrelerce içimde, ılık bir kuytuda...
ama nolur dokunma, bakışlarını doğrultma bana...

neden hala vazgeçmedin kanatlı üzgün yaratıkların kaybedenler kulübünde ömrünü doğramaktan??

benimkisi eski bir alışkanlık. annemi tanısaydım ona sorardım ne yapacağımı,, ama biliyorsun biz...

evet dedim, doğurulmadan doğarız ve bilmeyiz doğurmayı. bak ben değiştim de ne oldu,, ölümüne tek tabancayım. biliyorsun bizden artık fazla kalmadı. emekliye ayrılalı artık bekleyebileceğim şeyin ne olabileceğini çok düşündüm. bütün imkanları ve imkansızlıkları tükettiğimi farkettim. herşey insanı kahredercesine aynı. sen ne zaman istifa edeceksin nefes alma memuriyetinden?

önceden büyük bir ümitle götürürdüm insanların kalbine doğru sevginin sıcağını, bütün yeşil bahçelerin, bütün renkli rüyaların kahramanı, ben olmalıydım. insanların mutluluğunu görmek benim için kendim yaşarmışçasına bir hazdı. ilkgençliğimde çok zevkli bir oyundu benim için bu,, ne kadar uçsuz bucaksız da olsa bütün insanlığa koşabileceğimi sanıyordum. sonra ayağımın önünde öldürülmüş çocuk cesetlerinden yürüyemez oldum bir gün. hepsi son sözlerini bana söylemiş oluyorlardı: daha bıkmadın mı?...

içtiğim kırmızı suya biraz daha siyanür koyup dinlemeye devam ettim..

gün geldi, bir zamanlar kendilerine lütufta bulunup yüreklerine sevgi tomurcuğu, ümit kelebekleri koyabildiğim insalar kadar bile ümidim kalmadığını farkettim,, herhangi bir şey adına her yerimde.. bilirsin mor kelebekleriz biz, sadece kanatlarımız var diye değil inan, başka türlü bir yaratılışız, damarlarımız olmasa da ölümtrak kan pompalar kalbimiz. kelebeğiz biliyorsun, kanatların geçmişte kalsa bile.ve biliyorsun kelebekler bir kez suya düştü mü bir daha iflah olmazlar. bu yüzden sudan hep korkar ürkek kalbimiz. ama gördün ki bütün kelebekler bir gün susamaya ve hercai bir suda boğulmaya mahkumdur..

sus,dedim seni konuşmadan duyabilmek istiyorum.
kolunu omzuma atıp dışarı çıkardım onu.kanatları hala ağırdı ve hala iz bırakıyordu yürüdüğümüz yolda kana bulanmış öksüz beyaz tüyleri.

bana gidelim dedim, sana bir gün yaralarımı karıştırırken içimden çıkan ceninleri gösteririm. biraz kurşun, biraz ağıt eşliğinde

gökyüzü istisnasız griydi,, bir halkın başka bir halka ısmarladığı bedava mermiler, bombalar telaşla bir yerlere gidiyordu...

bir yukarı baktı, bir bana,,artık zamanı geldi dedi, çıkart şu şekli bozulmuş kefenleri üzerimden, artık gerçek kefenlerle muhatap olmak istiyorum.

tereddüt etmeden kanatlarının köklerini elime alıp bir çekişte söktüm ikisini de sırayla yerlerinden. sırtındaki kanayan yerlere gözyaşlarımı sildiğim mendillerimi koyup bastırdım. vedalaştı yolun ortasına bıraktığı kanatlarıyla..
hoş geldin dedim, faniler dünyasına..

onu kendime daha yakın hissettim bundan sonra. ama içimde bir yerlerde kimsenin kıramayacağı ısrarlı, hantal demir kapılar vardı.olsundu, yanında ısınmak bile kafi.

bütün insanları yukarıdan utanç ve buruklukla seyrettiğim o tavan arası dağınık yuvama çıkarttım onu.

biliyor musun dedi, yüz yıllardır açım, kalbimin alfabesini sökmüş bir elin tenime dokunuşuna. ne kadar güzelsin böyle,, insan eli değmemiş gibi. nasıl yalnız başına bırakabildiler seni?

elimdeki idam ipini bırakıp yüzüne çevirdim başımı,,

biliyor musun yalnızlığı seçmeden önce çok daha çirkindim ben,, gözlerimi tanrılardan, meleklerden ve insanlardan temizledikçe güzelleştim. kalbe huzur getirmeyen hiç bir güzellik yetenekli değildir, belki de güzelliğimde benim ölümümün gizemi. şimdi yeniden çirkinleşmek pahasına da olsa, bu fildişi kulede aşkın mırıltılarını dinleyip uyumak ve elele ölmek adına bana elini verir misin?

ümidi yavrulayan gözleri birden soluklaştı garipçe eğilen kaşlarının eşliğinde..

ama senin bakışların yok... her zerren ne güzel, omuzların, boynun, saçların ve gözlerin...gözlerin var ama bakışların yok...

hayır kör değilim, kanatlarını bütün beyazlığıyla az önce gördüm, ve içine dünya kaçmış masmavi gözlerini. ama buydu işte benim noksanım, bakışlarımı bir zamanlar sevdiğim o delikanlının götürdüğünü sanıyorum giderken. o gün bugündür bakamam kimseye,, görürüm ama bakamam işte. yıllar sonra ilk defa sana bakmak istedim ama olmadı, sen de farkettin. bakmak her şey demek değildir. bakan herkes hissetmez, bakan herkes anlamaz ki seni, belki sana bakan herkes yabancı sana. o dediğin zor anlaşılan bir kandırmaca, bir hile belki. bu benim eksikliğim oluversin sana kaynayan onca aceleci hislerimin yanında. sen yoluma bir adım at, sonrası gelecek inan. bakışlarım olmadan eksik miyim bütünüyle? dokun hala çarpmaktan usanmamış yaşlı kalbimin üstüne, fethet hücrelerimi, bedenimi bütünüyle. hakimiyetini kur içimin bütün girintilerinde. ben sana kocaman bir gökyüzü devirdim. gözlerim de senin olsun, içinde bakışı olmasa bile.hadi sokul dudağıma, dokundur bana elini...

bakışların olmadan nasıl dağıtırım dedi, teninin siperlerini...

ben bu sonu tanıyordum,, oturduğum koltuğun altından içine kanat tüylerimi doldurduğum ilk sevgilimin cesedini çıkardım,ona sarıldım.sustum altyazıların bitmesini bekler gibi. sırtındaki kanlı mendilleri yere bırakıp kalktı,, anlamadığım dilde bir kaç sözcük sarfetti, bakışını kaybettmiş gözlerim gibi kulaklarım da duyuşunu kaybetmişti sanki. gözlerimi pencereye çevirip havada uçuşan mermileri seyrettim. o sırada kapanışını duydum kapının. tavanarasının, yarı kurak iklimli hayatımın.

son sevgilimin ıslanmış gözlerini sildim..

üzülme nolur dedim, bu gözler daha çok vazgeçiş görecek ama merak etme kimseye söylemeyeceğim bakışlarımı sana bağışladığımı...

Fuck Me Konçertosu

2007-09-11T23:10:00.000+02:00

Sik beni erkeğim,,

Evrenin sonsuzluğundan sadece birkaç dakika çalıp seni sahiplenmek istiyorum, placebo ilaç yutar gibi, senin bana bunu yapmayacağından emin olararak..

Sik beni lütfen, hayat gayeni dikleştirip en derinimden yakala beni. Yüzünde iki saniye tebessümünü görmek için yüzyıllar ötesinden söküp getirdim sana bedenimi…

Sik beni aşkım, birkaç dakikalığına en büyük sevdam olacaksın, benim için dünyanın en önemli varlığı yani, belki ben de senin için.. sonrası mühim değil…

Filizler yeşerdi artık, bahar vakti tenimdeki körpe dallarımın. Sen içimi oydukça kaybedişlerimden yumak olup gömülen yıllarımın acısını çıkartacağım, tenimde cızlayan kızgın yağların sıcaklığında.

İçimdeki ejderhaları kırbaçla sihirli yerlerinde. Ömrümün acısı çıkmaz başka türlü. İlk tecavüzümü unutturamadı hiçbir gidiş- geliş. Dağları devirmedikçe oralarda sen, benim lavlarım hep içime akacak. Ve belki hesabını o lavlar soracak ben ağlarken çocuk bedenimde tepinen o adamdan. Ve belki onun küllerini yalamadan sönmeyecek içimin nefreti..

Doyumsuz ibne sandılar beni, güçlü kuvvetli her iri kıyım erkekte babamı aradım oysa ben, sevdiğini söyleme yine de sen. Teninin, tüyünün bana bir iki değişi bile özel hissettirecek şefkate aç gövdemi. Ama acıma bana, hiçbir orgazm uysal çocuk şarkısı söylemez ne de olsa. Hayvanca olmalı boşalışın. Hadi sik beni erkeğim. Sussun haykıran koca karılar içimdeki. Bütün annelerim tımarhaneye kaçtı. Tecavüzümün nurunu içmiş bütün erkekleri uçuruma sattım. Yükseliyor her bir kuytu içimdeki. Beni kadının farzet, ya da zahmet olmasın işte, karşındaki sikilecek doyulacak bir delik. Hıncımı almalıyım elimden oyuncak bebeğimi alıp yırtan oğlan çocuklarının. Annemin elbisesini üstümde parçalayışını babamın. Bana yaratık bakışları atan o hunhar insanların. Sen içimi kemirmedikçe unutamayacağım hiçbirini. Yırtılmak istiyorum bütün zayıf noktalarımı birleştirip. Sonra içimden çıkan siyanürleri içirmek sana.. Sik beni elin adamı, göster bana gücünü.. spermlerin okşamalı içimin tenini. Ve kendi özsuyumda öldürmeliyim bütün zürriyetlerini. Öcümü almayacağımı zannetme senden. Sen içime aktıkça gözyaşlarım damlar yastıklara. Bir doluş, bir boşalışı getirir ne de olsa. Boşalırken ağlarken hiçbir erkek görmedim ben. Sperm fışkırırdı bütün deliklerinizden. Öylesine bir günde işte, ağlamayı hatırladı babam.. işte senin altında onun gözyaşlarından kalan..

P.S. Tecavüze uğrayıp lanetlenmiş bütün pasif arkadaşlarım için,, onların dilinden...

Yanılgı

2007-08-27T17:57:00.000+03:00

Sen özgürlük müsün?

Nerden düştü,

Neden düştü aklımıza,

Bir kış ortasında buluşmak.

Ben sana,

Sen bana

Böylesine alışmak.

Yolları kar kaplamıştı oysa ki

Zordu gelişin

Zordu kavuşmak

Nerden düştü

Neden düştü aklımıza,

Bir kış ortasında buluşmak.

İçimize zor açılan,

Açılmamış bir gül koymak.

Bazen ılık bir gülün tesellisine ihtiyacı olur içimizin,,kıyısında köşesinde dikenlerin var olduğunu bilsek de kanamak bile isteriz, mutluluğa giden çetin yolların zorluğunu hatırlayarak.bazen mutluluğun tek anlamı sadece sevgi kutusunun içine saklanır,,çoğu zaman ömrümüzü o inatçı ve çekici kutuyu açmak için uğraşmakla geçiririz.

Birilerini gördüm yolda ilerlerken,, o kutucuğun yanına cesedini bırakıp başka türlü filmler seyretmeye gitmiş...sonra sonumu gördüm o vazgeçmiş cesedin altında,ellerim sadece buz...

Nerden düşer, neden düşer aklımımıza imkansızlıkların boynunu eğmeye çalışmak??

Çünkü aşk şartların olgunlaşmasını bekleyemeyecek kadar sabırsız, yaramaz bir çocuktur.

Yolda yüz dolar bulur gibi yap,, utanıp sıkılmana gerek yok,,kendi kuytusunda seni bekliyordu o yüzyıllardır.hadi uzanıp cebine at.

p.s. : Şiir Orhan Murat ARIBURNU'ya aittir, asıl başlığını ben de bilmiyorum.

Dönüş

2007-08-03T01:11:00.002+03:00

Şimdi ölüm unutmuştur beni, şimdi kardeşini koyup uzaklaşmıştır yanımdan. Acı, el falıma bakıyor belki de benim. Peki oturup ağlasam açılır mı gözlerimin rengi? Hücrelerim tekmil sıraya geçmiş yüzyıllar sonra, ben o varsayımların emzirdiği çocuğum. Başımdaki öksüzlüğü kim açıklar bana şimdi?

Çocuk sana kendimi borçluyum, sıkıldım bu bitmeyen alış-verişten. Yükümsüzlüğümü yüzdürmek istiyorum artık yokluğun kollarında. Gel al kendini ceplerimden. Var mıdır kendini vaat edebileceğin bir pazarlığın senin de? Hala bırakıp kaçamadın mı sen de cesedini bir uygunsuzluğun kıyısına? Duyabiliyor musun ağzımdan çıkan sözcükleri hala? Hatırlar mısın sen bir gün fısıldarken ağzından düşüşümü avaz avaz ağlarken dünya annenin kucağına? Gitmem gereken yer senden bana açılmış bir kapı mıdır yine? İnadı bırak, ver bana anahtarını,

sen de sindir artık uykusuzluğumu rahat düş-hücrelerine…

Kalbi Kırık Ayetler

2007-07-31T22:49:00.000+03:00

Sahi mutsuz musun?

Adımı haram kıldılar bana, kendime ulaşmak için insan başlı ejderhalarla savaştım ben. bir bulut varsa kalbinin kıyısında o benim büklüm büklüm ümitlerimdir. sen kendine hangi yollardan geldin? ya da bir masal mı senin de kervanının cisminin içinden geçmesi.

annem gördüğü rüyaları anlatmaz bana. zaten her seferinde cüssemden yükselen dumanların içinde boğulurmuş.

cehennemimi cebime koydum. şimdi tek derdim bir köşesine cennet bulaşmış insanları öldürmek. her hücresini sakat bırakırsak umudun,biz de teselli bulur muyuz dersin aldanmışlıklarımızda?

düşür bana gözlerinden gökyüzünü, bayraklarımı ayaklarının altına serdim. gel artık kendine çocuk.

ben kaf dağıyım, ben lut gölü, yanmış kardeşlerimin cesetlerini çıkar gözbebeklerimden. kendine bir iyilik yap artık, bak bir elim neşter bir elim orak benim. yalnızca kendimde ıskalıyor keskinliklerim. yüzünde unuttuğun bir ortaçağ kılıcı var mıdır senin de?

kanım olmadan yapamayacağım inan. sularım bütün karanlık.

çuvallar dolusu ceset taşırız gayya kuyusuna, ve onlar ki ateşin şefkatinde yeniden hayat bulurlar.. yeniden gelmeyin bu mezbahaya, yeniden çiçekler dökülmesin kulaklarınızdan diye yalvarıp hepsine,ölüm bulaştırmam evrene, kendine küs kocakarı bir dünyaya.

gel çocukları olmayalım biz bu umacı kadının. biz onu aldatan o alımlı adamın aşıklarıyız hep,, hadi ver babana göbek bağını,, vaftizine şeytanı çağırdık.

anladın mı surelerimin kafiyesizliğini?

ibadet yük müdür hamal olmaya mahkum bedenine? hadi gidelim artık, hadi taşı beni sen de içinden aşkın ışıkları yükselen, o sıcak, o şefkatli kuyuya...

Bent (1997)

2007-06-11T22:24:00.000+03:00

Seyrettim ve anladım; bütün şikayetlerime rağmen eşcinsel varlığımı sürdürebilmekle de yetinmem gerektiğini,

Pembe Üçgenin ismi kadar naif bir şekilde simgemiz haline gelmediğini,

onu taşımakla ve kabul etmekle gurur da duyulabileceğini,

aşkın cisimden, çevreden ne kadar bağımsız bir büyü olduğunu,

homofobinin ne boyutlara ulaşabilecek bir maraz olduğunu,

bazen kanadı kırık yaşamaya onuruyla ölmenin tercih edilebileceğini,

yine de ibne olmanın ne denli buruksu bir tadı olduğunu,

anladım...

sanki kışın ortasında parçalanmış ellerimde ben taşıdım o kar yığınını bir sağa, bir sola,,

taşların ağırlığında yoruldu kollarım, ayaklarım,,

ve bütün çıkar yolların insanı terkettiği noktada pembe üçgenli gömleği sırtıma geçirip

yapıştım cesedimi okşayan elektrik tellerine..

ve ibne erdemiyle verdim canımı ruhumu sevgilimin dibine saklayarak.

bambaşka bir filmdi,,film deyip geçmenin yazık olacağı..

seyrettim ve anladım

anladıkça ağladım...

Tangram

2007-05-28T21:53:00.000+03:00

Bazı duygular ehliyetsizdir. Bazı durumlar ruhsatsızdır. Bazı yaradılışlar kimliksizdir. Bazı intiharlar işgal edilmiştir. Bazı fotoğraflar hep tek kişiliktir. Bazı bedenlerde ten velinimettir. Bazı doğum günleri kötü geçer. Bazı aşklar bitmesi için yaşanır. Bazı âşıklar sadakati hiç tatmamışlardır.

Bazı Romeolar Romeo’ları severler. Yine bazı Romeolar Romeo’larını terk ederek Juliet’lerine giderler. Julietler, Romeo’larına am ve meme verirler. Romeo’lar bunlarla karınlarını duyururlar. Süt ve reglden oluşan kokteyllerini yudumlarlar. Bazı Romeo’lar Juliet’lerinin esiridirler. Juliet’ler, Romeo’larını kuyularıyla tavlarlar. O halde, maçoluğu temsil eden Papaz(Rua) ile dişiliği temsil eden Kız(Dam) bu denli önemliyse, piştide neden genç ve güzel delikanlılar (Vale) oyunun kaderini bir anda değiştirirler?! Bir destede neden Lolita yoktur?!

Kıçıkırık bir Romeo'ydum ben de o zamanlar. Ve ibneliğe olan merakıyla hayatıma burnunu umarsızca sokan o çocuk Romeo'ya vuruldum. Aşkın dişi versiyonunu ezberlemişti ne yazık ki çoktan,, kafiyeleri tersten okumayı öğretemiyordum bir türlü. Zaman ıkınmakla geçti aylarca, sadece benim tarafımdan tabi. Sevaba falan gireceğimi düşünmüştüm sanki bu hummalı öğretmenlik sonucunda. Gün geldi ben beyhude öğretmenlikten yoruldum, o hala bıkmadı lakayd umarsızlık kıvamındaki öğrenciliğinden. Ayrıldı yolumuz,, benimki ibnelerin cehennemî Gayya kuyusuna doğru, onunki düzcinsellerin nurdan minberlerine... Rastlaştık bir gün,, nasılsın, nasıl gidiyor diye sordum. İyi,dedi,, bi kız buldum, her hafta düzüşüyoruz...

Anladım,, süt ve reglden oluşan kokteylini yudumladığı yerden sesleniyordu bana,,sağır olmak daha mı yeğdi ne...

Anladım,,benim kulaklarıma aşkı sadece ibne dudakları fısıldayabilirmiş...

P.S.: İlk iki paragraf İskender'in Tangram adlı yazısından alıntıdır.

Ürkü

2007-05-27T01:15:00.000+03:00

Onlar erkek anne,korkuyorum.

Ellerinde yalnız yumruklar gizli. Paslı kırık sevdamız teğet geçiyor duygu tünellerinden. Ve bir rüzgar başını eğiyor şiddetlerinden ürkerek, öyle umarsız esip giderken.

Onlar erkek anne, savaşlardan bir çığlık hepsinin ismi. Anne önce beni babam çarmıha gerdi, yoksa karnında isa mı besledindi?

Onlar erkek anne, kardeşlerimi düzdüler arka sokak sığınaklarında, spermlerinde boğuldu gelecek ümitlerimiz., geriye şaşkın, saklambaç yaşında cesetler bıraktık.

Gözleri algıdaseçici değil anne, biz kadındık, biz çocuk, biz yaşlı,, üstümüzden geçtiler.

Biz bağdattan uçurtma kiralamıştık, kurşun bulduk soframızda üç öğün. Ezanlarımızın kafiyesini bozdular.

Onlar erkek anne, ritimden anlamıyorlar, bütün fırçalar boynu bükük kalıyor ellerinde, tuvaller ıssız.

Onlar erkek diye hancı oluyor dünyada biz göçüyoruz, bak anne ne kadar kaldı yolumuz?

Ürküyorum anne, bir hayvan oluyorum onları gördüğüm zaman, onlar anne beni köşelerde kıstırıyorlar, kuyruğuma çan takıyorlar anne.

Adımı söylemiyorum ürkekliğimin gizeminden, ibne misin lan diyorlar, evet diyemiyorum anne ben bir erkek doğurmamalıyım.

Onlar da mı annedir ki peydahladılar fani zebanileri..

Anne dünya cehennem, rahmini yanlış yerlere mi bıraktın? Buralarda mı küflendirecektim gözyaşlarımı, çizmeler, süngüler altında.

Bak anne kibritçi kızdan bize biraz ümit yağıyor. Sok anne hepsini orana, adını, ırzını, iffetini,kaltaklığını,, beni de sıkıştırmalısın bir kuytuna.

Onlar erkek anne, sen yoksun, şiddetleri rahmetini geçti. Kanatları renklidir bütün kelebeklerin, ve dağıtır yansımalarını bir iki korkunç bakış güneş ışıklarının. kör olasım var anne,,seni bile göremiyorum.

Kelebeğim diye anne bütün bunlar, renklerimi kıskanıyorum yıldırımlardan. Onlar erkek anne, sen yoksun, dişiler ölmüş işte, kanatlarımla size kefenim.

Onlar erkek diye, üşütür bizi diye yıldırımlar anne, sadece bu yüzden,,ben ibneyim!!!

Davet

2007-05-17T22:26:00.000+03:00

Bana bir baba lazım;

benim ellerimi hiç kimse parka götürmedi küçükken.

Ve hiçbir savaşta güvenli bir siper bulamadım kendime.
Bütün kurşunlar ciğerime yağdı.

Bana bir oğul lazım;
DNA' mın gizi yok.

Bütün nasihatlerimi
geçmişimdeki körpe çocuğa mırıldanıyorum.
Hiç olmazsa anılarım teselli bulsun diye...

Bana doğurmamış bir baba,
doğrulmamış bir oğul lazım şimdi.

Kendimi doğurabilmem için...
Birgün babamın elinden tutup

o parkta oğlumu kucağımda emzirebilirim belki diye...

Belki'lerin ılık sularında yıkanıyor ümitlerim.

Onları kirletmeden

bir izdivac becerebilirsek bu yerküre gerdeğinde diye...

Soyunup yanıma gelir misin???

Ahanda Geldim

2007-05-13T23:04:00.000+03:00

Kurtulamadı benden yine dünya, zira ben bile kurtulamıyorum kendimden. Çatışmalardan zehirli gazlar çıkıyor sadece...zehirlenmeye devam yani...
Kısmette varlığına küfrettiğin sistemin bir düzenleyicisi-öğretmen- olmak varmış,,ve onu Gaysery'nin dağlarında yapmaya çalışmak...
Yaşlanmışım görmeyeli...
Umarım sözcüklerim de yaşlanmıştır biraz. Biraz daha buruk, biraz daha mor olmalı artık...
Gelir gelmez başlamiim bari...
Umarım hoş gelmişimdir... Ösleyenler için alışık olmadık bir şekilde mut dolu bir merhaba diim dedim...
yazışmak üzere...

Sanal Rastlaş(ama)ma

2007-01-26T21:12:00.000+02:00

-Adın ne,dedim,

-Ayaktasiker dedi.

-Memnun oldum ben de AŞK,kısaca ve uzunca. Arayışın nedir?

-Ne delik olsa yaparım, dedi, cinsiyet önemli değil.

-Haklısın dedim, Aşkın cinsiyeti ve cismâniyeti yoktur. İnsanların aşk dedikleri klasik koşullanmış bir köpeğin salya tepkisi. Ruhunun cinsiyeti yoksa nasıl baz alır başka bir cismin cinsiyetini senin ruhun?..

-Sevdiğin pozisyon nedir?

-Severken zincir takmam karşımdakine dedim, Aşk ruhların elele tutuşup gökyüzüne yükselmesidir.Senin soracağın şey sadece gökyüzünün sonunun nerede olduğudur; nereye kadar birlikte gideceğiniz değil.

-Ağzına alır mısın dedi, içine boşaltır mısın?

-Kusarken içimden çıkan sevgililerim de olmadı değil hani,dedim.severken bir midyeye benzerim ben; Kapaklarımı açıp kocaman yakalarım o yaramaz kum tanesini. Gün gelip bütün measim bittiğinde hem o eski kum tanesi şaşırır yeni aldığı şekle, hem ben.. Aşk bir gümüş oymacılığı aslında,,hummalı bir inci sıçıcılığı!

-Yerin var mı,grup yapar mıyız?

-Bir kalbe en fazla bir kişi sığabilir biliyorsun,dedim. Bir misafiri sadece tek başınayken en iyi şekilde ağırlarsın hani. Onun sana getirdiği hediyeler vardır, çıkar ceplerinden, bavulundan. Ve senin ona ikramların.. Anlatacakların vardır. Mahremiyet sandıklarında biriktirdiğin gizli günahların. Sadece bir çift kulan dinlemeli bütün sırlarını. Ve sadece bir kişiye sunmalısın en temiz, sakız gibi bembeyaz çarşaflarını. O yatağını sevdikçe sen de kendi evini seversin.

-Deneyimin var mı, kaç kişiyle yaptın, dedi.

-İnsan her zaman ölümün bununla olmalı diye seviyor, öleceksem sadece bu taşımalı tabutumu. Saçına gri lekeler benim gözlerimin önünde düşmeli ve bütün kırışıklıklarımın arasından görmeliyim biriktirdiğimiz anıları. Olmuyor bazen ve her zaman. En fazla gözünün kenarında iki kırışık bırakıp gidiyor hercai mezar kazıcılar. Ağladıkça aynalardan utanıyorsun ve kırışıklıklardan.

-Nerede buluşuruz,dedi tel verir misin?

-Kafanda bütün koyunlar ağıldan kaçmışken öpüşürsün ya bir direkle kaldırımın ortasında. Ya da daldırırsın cüsseni bodoslamasına bir çukurun içine. Öyle bir şey aşk. Gazeteye ilanı verilmiyor bunun. Ümitsiz piyango bileti alır gibisin her cafcaflı ihtimalin kapı arkasında. Akımına tutulup amperlerinin tadına baktığında ya allahına küfredersin ya içindne geçersin bütün betonarmelerin. Direklere ya da çukurlara bakmamak lazım. Uzakgözlüğünü kafandan çıkartıp iyimser yürümelisin bu yolların kaldırımında. Bastonların da hazır olmalı, hani bir gün belki yol uzun sürüp ona işin düşer diye..

-Ee yapacak mıyız, istiyor musun dedi.

-Bir gün kendi dilimi unutup sizi anlamaya başlarsam çalarım kapınızı bayım. Duyamıyorum sizi. Zamanınızı aldım afedersiniz, hoşça kalın...

P.S. : Sanal ortamların oksijenlerini emen bütün Ayaktasiker'lere ithaftır..

ibne sarmalı

2007-01-15T13:40:00.000+02:00

ibneyiz,ötekiyiz

hepi topu bir aykırılık varlığımızın tümü.

doğanın üvey evlatları, düzenin piçleriyiz. sürgüne yollandığımız yer yüzünde kendi uzaylarımızı yaratmaya çalışırız.

ya da kara delikler açarız bilindik uzaylarda. her birimizin varlığı yeniden yorumlanması aslında ibneliğin.

yine de tek tip kıyafetler geçirilir üstümüze militarist icatlar gibi. kimimize dar gelir bu elbiseler, kimimize bol.. çünkü aşikardır ki insanlar çeşitliliğin solmaz kaynaklarıdır.

mesela bir açgözlülük yakıştırması taşıyoruz üstümüzde. ateş olmayan yerden duman çıkmıyorsa iki dakika ayırıp nefsimizi dürtüşmemiz gerek. açgözlülüğümüz diz boyu. içimizde bağıran çocucuğun gerçekten ne istediğini anlamaya uğraşacak kadar değer vermiyoruz içsel seslerimize. cinsellikle bütün avazlardan kurtuluruz zannediyoruz. bir George Micheal olabilsek bile düzeyimizi arka sokak umumi tuvaletlerine kadar düşürebiliyoruz ve kimbilir kaçıncı seferinde nasip oluyorsa ortalığa çıkıveriyor bütün foyalar.

içimizde kocaman bir agora var,

o kadar geniş ki düzlüklerimiz,

bütün cisimleri sokmaya çalışıyoruz oraya ve bir türlü dolmak bilmiyor o genişlikler.

bizi bütün hücrelerimize kadar doyurabilecek o sihirli erkeğe bir türlü ulaşamıyoruz. ve bu yüzden hedefimiz dünyadaki erkek sayısıyla doğru orantıda artabiliyor. çok geniş gönüllüyüz çoook..

kendini gerçekleştiren kehanet deniyor buna,,hakkımızda -olumusuz genelde- yargılar oluşturuluyor, sonra biz bunları reddetmekle falan uğraşırken, aman almiim'lerken bir bakmışız o umacı yaratık oluvermişiz. ve duruşumuzla o savı destekler bir veri haline gelivermişiz..

yaşadıkça bir aykırılık olarak dikilmiş olacağız düzene ve o çok önemsedikleri doğa'nın karşısına. doğaya aykırıyız ama varız nihayetinde ya hani. kaybetmeye hiç tahammülümüz yok maalesef, önümüze istenilir sonuçlar sunsalar çekinmeden alırız bunun yanında. eylemleri, dernekleri, yasal başvruları başkaları dert edinsin canım bize ne ki.. eğer bunlar bir işe yarayacak olursa bizim de bunlardan yararlanma hakkımız ezelden beri vardır ama unutmamalı. ne şiş yansın ne kebap. bir yandan içimizde hıçkıran çocuğun ağzına meme vermeye çalışırız bir yandan da bu memeyi karanlıkların kuytulukların sığınağında vermeyi yeğleriz. yani varlığımızı kimliğimizi gizlilikler içinde "sakıncasızca" yaşamayı seçeriz. bir şizofren olur çıkarız bir süre sonra ya da çok kişilikli bir varlık.. o yaşantılar bizden çok uzak bir kimlikteki insanın varlığıdır bizi başka şekilde tanıyan "normal" zanneden, "normal" insanların yanında. ama onların yanında bile bir türlü susmayı bilmez o yaramaz doyumsuz çocuk.

uzlaşma yanlısıyızdır hep, uzlaştıkça rahatımız bozulmaz çünkü, geleceğimiz falan tehlikeye girmez. hiç kimseler duymaz bizim ne kadar renkli kelebekler olduğumuzu, bütün renklerimiz mesela uzlaşma kaygısıyla evlenip yuva kurduktan, bir kaç çocuk peydahladıktan ve bir oğlancık'ın koynuna giriverdikten sonra ortaya saçılır. biliriz de zaten bu kadar özel renkleri başka hiç bir kuytuda göremeyeceğimizi. yine de bozulmasın, renksiz de olsa bir hayat sonuçta işte yaşanır gider..

sevmiyorum ben uzlaşmayı,, başımı ve bir yerlerimi kaldırıp karşısında durmayı seviyorum bana sıraya geçmemi söyleyen otonom sistemin karşısında. bu şekilde var olabildiğimi hissediyorsam bunu yapmadağım zaman karşılaşacağım durum sadece "yok olmak" olduğuna göre kaybedeceğim hiç bir şey yok. uzlaşmak için hetero gibi görünemem,evlenemem, çocuk yapamam, karı düzemem.. uzlaşmak için onların çabaları osa bile bu asla bir lütuf değil, bunu biliyorum. benimle aynı canlı familyasından olan hiç bir yaratık bana lütufta bulunamaz. reddediyorum ittifakı,kırdım imza kalemlerini...çıkartın silahlarınızı!!!

veda

2007-01-05T23:59:00.000+02:00

Hayır,dedim,çocuk biliyorum ben bu oyunu.şimdi bana en yakın durağı göster.benim kalbim başkasına ait hem..düşdenizlerimde yüzen bir pamukoğlana aşığım ben.o kadar kusursuz ki yüzünü bile göremiyorum...

muamma

2006-12-25T21:29:00.000+02:00

Herkes bekaret sanrısında,,
oysa aşk biraz gebe kalmaktır.vurgun ve durağan'ın çığlıklı sevişmesidir belki.
yani ki benim sana gebe kalmam,senin beni doğurmandır.

birer meme olup iki ayrı annenin bir paraziti emzirmesidir.her ayın yedisinde onyedisinde seni kanamamdır alyuvarlarım sana şahadet getirirken.yoğun bakım kapısında telaşlı beklemektir serüvenlerin neticesini.

huysuz bir çavlanın ortasında şemsiye açmaktır hayat sağanağının etkisine karşı.aşk biraz hummalı bir yapboz aslında.benim nefes alırken seni nefes boruma kaçırmam,sonra senin ağzına kolunu sokup içinden beni çıkartmandır.

bir deli gömleğinin sıkı sıkıya sarılmış iki ısrarcı koludur veremli iki aşık.'evet'dediğin anda bir ötenazi doğurursun,iki aşık olup iki ayrı ucunda jiletin,kesersin kendi kanının rengini içerek yürümeye devam edecek olan bir geleceğin bileğini.

hepi topu bir koma anlayacağın bu,belki üç gün sonra kurtulursun,belki öldükten sonra...

ve süzülürken çetrefil yolculuklarda,en güzel aşk,henüz doğmamış olandır...

padişahım çok yaşa!

2006-12-25T20:59:00.000+02:00

allah yok dedin sen,allah yok!..

"o gafiller ki bizi inkar ederler.şüphesiz onlar için azap verici bir ceza vardır!"

nanik!tam burada kaybediyorsun aslında.kiminle dans ettiğinden bile bihabersin sen,,nerde onu kündeye getirmek??karşında-ya da arkanda- duruyor en çirkef oyunların kumarbazı.sen bir adım atsan o sana koşa koşa gelecekmiş.koşmasına gerek yok ki,,ben tanrımla doğdum...

yavru bir damien tuzaklarıyla doldurdu güzergahlarımı o.nasıl derim tanrı yok??tanrınız yok insanlar!onu her sabah siz doğuruyorsunuz maheretli kıçınızdan ve her gece sıkıştırıyorsunuz yastıklarınızın altında bir yerlere.benim tanrım var biliyor musunuz?sadece benimle ilgilenen,ömrünü bana adamış-büyük fedakarlık- ve benimle birlikte ölecek olan.bütün bu kurmacayı bir insan tasarlamış olabilir mi.işte asıl yaratılış mucizesi bu(harun yahya ya duyurulur).."şüphesiz o sonsuz ilim ve irfan sahibidir"...İLİM:Allahın bilmesi olmak...ilmihal teraneleri...

benim tanrım IQ'da tavan yapmış,rekor patlatmış.sen düşünmesen bile ben düşünürüm,diyordu,en akıl almaz mutluluk dönemeçlerinde elini,kolunu,burnunu,yüreğini kaptırabileceğin şizofren düzenklerini.sen içini ferah tut..düzenli ağlayacaksın inan bana,,tam kalbin acıktığında,gözlerin yanılıp mutlanır gibi olduğunda bir porsiyon çuvallama ısmarlayacağım sana.mamut!

hakkını veriyorum,benim tanrım iyi çalışıyor.sağlık sigortası falan tastamam olmalı.ah,ülkemizin senin gibi hamiyetperver yurttaşlara çok ihtiyacı var.bir günlüğüne benimle birlikte Aydın Doğanla da ilgilenir misin tanrım??

sen mükemmel ötesi bir tanrısın,,şizofrenim,histerim,öbür yarım,dış-içim!ama başışla,ben iyi bir kul olamıyorum sana.bağışla beni,,sen ki esirgeyen ve kazıklayansın.bağışla beni,,şirk koşuyorum bazen sana,ibadetlerimi erteliyorum ve unutuyorum.ama bak hatırlıyorum bir gün seni mutlaka!bugün olduğu gibi...tanrım,,yoruldum ben bu girift tuzaklardan..nereye koyayım,,getirdim bu çetrefil cesedimi???

yemekten kalkabilir miyim?

2006-12-18T20:54:00.000+02:00

tatsız tuzsus bir yemek yiyorum son 22 yıldır.

ne kadar doymuş olduğumu yeni anlıyorum artık.bütün insanlar tek bir tarz yemek yemeye mahkum değilken benim önümde sadece bir tabak var.taş çorbası olabilir bu ya da toprak peltesi falan.tuzumun adı aşk!haykırdım her büyük yemek masasında,,kimse bana tuzluğu uzatmadı!

yeterince yedim bu yemekten ve doydum bu dünyaya.ötenazi hakkımı geri istiyorum!kim aldı intiharımı elimden??

bıktım emperyalizmden,faşizmden bıktım,devrimcilerden bıktım,devrimsizlikten.ibne olmak bile külfetli geliyor artık bana.bir zamanlar kimseye laf ettirmezdim oysa.

materyalizmden sıkıldım ben,idealizm falan da doyurmuyor ki.artık gördüğüm şeylere dokumaktan bıktım,gördüklerime dokunamamaktan yoruldum ve hep aynı şeyleri görmekten bıktım.ötesini istiyorum ötesini..dokunduklarımdan,gördüklerimden öte birşeyleri.oha dedirtecek ucubeleri bekliyorum yanımda.hep aynı odaya hep aynı eve başımı sokmaktan bıktım.içeride hep gördüklerimi görmekten..

Ghost Whisperer'ı seyrettim pazar akşamı yine.orada olmak isteğiyle geberdim.ya hayalet misafircisi ya da hayalet olmak istedim işte orada.gözüm yoruldu dünya dediğimiz gezegenden.bir süre insanlar dışındaki herşeyi görmek istiyorum sadece,,insanlığımı unutmak.

rüya içinde rüya görmek mi yoksa yaşamak?ama ben bu elimi çimdiklemekten ve canımı acıtmaktan da sıkıldım yeterince...

zengin olmak istiyorum,,kazandıkça kazanmak.dünyanın bütün paralarını toplamak.sonra afrikaya gidip önüme gelen her aç çocuğa birer çanta ikramda bulunmak.ve yeniden proleter olmak.george bush'u düzmek istiyorum artık bütün ezilenlerin hatrına.

elton john olmak istiyorum bir sahah kalktığımda ve ikinci üçüncü nikahımı kıydırmak ağzım kulaklarımda.küçük iskender olup bir gaybarın arka sokağında bir oğlanı öpmek istiyorum onun dudaklarıyla ve onun dudaklarının hissedebildiği kadar büyüklükte aşkı içime çekmek.murathan mungan olup geçen yaz için bir şiir daha düzmek,erkekler için bir divan daha yazmak pembe kaplı...

ben olmak bildiğim en eski ve bıkkın masal.yine yatağımda uykulu uzanmalıyım ama annemi değiştirmek istiyorum artık...

Sevilesi kadınlar

2006-12-08T15:46:00.000+02:00

bir ibne(heterofobik bir ibne ama) ne kadar sevebilirse o kadar çok kadını seviyorum hayatta..birkaç taneyi geçemiyor.hep bana iki yüzlü,saman altından su yürüten,özü sözü farklı sularda yüzen yaratıklarmış gibi gelmiştir kadınlar,,ama tecrübemle sabitti nihayetinde,,bir gün oturup da kafam da böyle bir imaj yaratma çabasına girişmedim hiç...en kötü hallerini de bir erkeğin elini tuttuklarında,dudağına yapıştıklarında ve düzüştüklerinde alıyorlardı,,iğrendim hep..

benim hayranı olduğum çok nadir kadın vardı,,onlar da olmasa bu heteroseksist dünyadan iyice iğrenecektim..annemi sevdim en çok tabi..burada olmama sebep olduğu için ne kadar kızsam da hep sevdim çaresizce...

annem dışında bana kadınları sevdiren dişiler de oldu tabi ki..her hafta ağzım açık seyrediyorum mesela:hümeyra var,hayranıyım gerçekten..suna pekuysal,lale mansur,muazzez ilmiye çığ(bilimkadını),leman sam,demet akbağ,şebnem ferah...

onlar olmasaydı kadınlar hep aybaşı kıvamında cıvık varlıklar gibi gelecekti sanırım bana.iyi ki varlar,,bunlar ve sınırlı sayıdaki dişi dostlarım..iyi ki varlar..

Seçici homofobi

2006-12-01T23:47:00.000+02:00

kış resmen geldi artık,kaçışımız yok ısıracak bi yerleriden yüreklerimizin.ben şu anda süt kovasının içine düşmüş ısrarcı kurbağa modundayım,zıplamaya çalışıyorum ama ne zaman yorulacağımı da kestiremiyorum henüz.depresyon belirtilerinden bihaber olmamak çok acı bir durum..sanırım adım adım yaklaşıyorum..

benim dünyamda çok basit zaten herşey,,yalnızsan yegane sevgilin depresyonun olur,biraz soğukçadır kendisi ve ısınmayı da bilmez ısıtmayı da..sarılacak başka kimseyi bulamıyorsan ona sarıl bari kucağın boş kalmasın..

* * *

kelalaka bir konuda döktüreceğim bugün..seçici homofobiklik..aslında bilimsel olarak böyle bir teşhisle karşılaşmadım ama bu adı ben yakıştırdım bu histeriye..belki ileride üzerinde tez yazarım belli olmaz henüz konumu belirlemiş değilim..

***

bu yaşıma yakınlarımın bu hastalığının serencamını yaşarak geldim..hep bi taraflardan bi şekillere sokulmaya çalışarak.umacı gibi birşeydim etrafımdaki tekdüze yaratıkların arasında..hayır oyuncak bebeklerim yoktu ama başka başka şeylerden zevk alıyordum işte ben..kavgadan,bilyelerden,futbol toplarından değil...

zaman geçtikçe insanın ilgisi ve zevkleri değişiyor doğal olarak..çiçekleri çok sevdiğimi farkettim birgün..insanların soluk renklerinden kurtarıyordu bu renkli canlılar beni..ben seviyordum ama etrafımdakiler değil(aile fertleri yani)çok pislik yapıyormuş ve karı gibi çiçekle böcekle uğraşıyormuşum...gereğinden fazla budanmış fidan gibi kalıyor insan bön bön bakıyorsun etrafa..ne gibi olmak istediğime neden ben karar veremiyorum acaba die..

ama her zaman kadınsal bir özellik olarak atfedilen tertipli ve düzenli olmak kabul edilebilir özellikler oldu bizimkiler için..hatta istenilir..temizlik yapan,bulaşık yıkayan onların açısındna bakınca "karı gibi"olan bir ben pek hoşuna gitmişti onların.hatta "benim oğlum kız gibidir" diye bir öğünç kaynağı bile bulmuşlardı kendilerince.acaba bir gün"benim oğlum kız gibidir,,erkekleri sever" diyerek de gurur duyma vesilesi yapabilcekler mi bu durumu??sanmam tabi ki..olayın pragmatik boyutu resmin renklerini değiştiriveriyormuş işte böyle,,sonradan anladım..adına seçici homofobi dedim...başka bir şey de konulabilir ama b.ktan bi durum olduğu yadsınamaz...

* * *

onlar seviyor ve beğeniyor diye düzenli,temiz ve tertipli olmaya devam etmedim tabi aklım başıma gelince.kendimi kendim gibi hissediyordum böyle olunca..kendimi yokladığım zaman kaşlarımı almayı,küpe takmayı,sürmelenmeyi,kibar konuşmayı ve hafiften kırıtmayı da sevdiğimi farkettim...

ve tabi kendin olarak var olabilmek ve böyle kalabilmek için bigane olduğun ve daha önce eline almadığın savaş aletlerine başvurman gerektiğini de anladım..iç huzur için de savaşmak gerekiyormuş..öyle ya dünya karşıt güçlerin savaş sahnesi değil mi sonuçta..hangi güç olduğunu önemli değil,önemli olan ne kadar iyi savaştığınız...

İnsanlığın zortladığı an...

2006-11-19T21:06:00.000+02:00

Bu çocukları Hitler mi öldürdü?! NAZİ rejiminin canavarlığı biliniyor. Ama kanlı fotoğraflarını gördüğünüz bu çocukları katleden, İsrail militarizmidir!Gazze'deki Beyt Hanun kasabasında, evlerinde uyuyorlardı. Sabaha karşı İsrail topçusunun açtığı ateşle öldürüldüler! İsrail topçusu bir kilometre hata yapmış, top mermileri sivillerin üzerine düşmüş, o yüzden ölmüşler! "Savaşta olur böyle şeyler"miş!Militarizmi destekleyen İsrail gazeteleri böyle yazıyor.Militarizmi eleştiren Yediot Ahranot gazetesi ise soruyor: "Beyt Hanun'a 16 dakika top mermisi yağdırdınız da sapmaları fark edip zamanında düzeltemediniz mi?!"

Taha Akyol'dan(milliyet)

Seni unutmadık Ahmet Kaya...

2006-11-17T21:59:00.000+02:00

Dün türk usulü tv seyrederken(zapping) karşıma çıkmasa asla hatırlamayacaktım.Tam 6 yıl olmuş büyük usta aramızdan ayrılalı.Ahmet Kaya için Su tv de belgecel hazırlamışlar.biraz profesyonellikten uzak ama bu da bir çaba.amacına da ulaştı sanırım.ben hatırladım ya yeter.içim acıyarak seyrettim.Devrimcilere yapılan bütün eziyetler ona da yapılmıştı ve buna fazla dayanamayan kalbi bir krizle yanıt vermişti buna.Hazin...Yine de boşa gitmeyen bir ölüm olmuş onunki..varlığı kadar yokluğu da bir tavır aslında.başımıza bunun gelmesi ümidiyle...

sana da güle güle usta!

Günlüğümden hüzünsüler

2006-11-15T15:52:00.000+02:00

Bir neden aradım ağlamaya;gittim aynaya baktım.Allah gerçek olsun isterdim,rövanşı olsun bu iç çekişin..Ama hayat bu iyiliği yapacak kadar bile acımazdı bize.Kaldık tek tabanca Ernesto'm!Kendimizi mi vursak???

Bütün soru-n-larımın bir cevabı var,kabulü zor,,bahanelerimin telafisi yok.Olduğum yer tam orta,,geri dönüş de uzak,filmin sonu da..(kimbilir belki yakındır,isterdim)

Bu ekibe bir ışıkçı lazım.Senaryoyu yazanlar utansın!

Vurdum kapısını İsa kilisesinde yoktu,allah da evini terk etmiş..Ya yalnızlık bu,,ya kahredici bir özgürlük..Biz sınırları severdik değilmi oysa?Aşıp geçebileceğimiz dikenli teller olsaydı,emirlerine baş kaldıracağımız bir despot...

Bir yanılgı armağan etti bugün bana eşsiz hayatım..'Anladım ve geçtim,bir ceylanın gözlerinden'...

Bir labirentteysem eğer,,bir bölme daha uzaklaştım aşktan... (fî tarih)

Mert'e mersiyemdir...

2006-11-15T14:47:00.000+02:00

(Hepimiz yıldız sanırız kendimizi,,pek aşağılara layık değilizdir hani.Mütevazıyızdır aslında yarattığımız allahlara nazaran..yeryüzü sürüngenleri,sönük yıldızlarız hepimiz,parladığımızı sanırız hep..Bu sanrımızın doğruluk payının ne kadar yüksek(!) olduğunu göstermiyor mu oysa dünyanın çarşaf çarşaf karanlığını???)

Karanlık,nefesbuğusu kıvamındaki gecelerimizde gökyüzüne bakardık,,bize gaiblerden bir ışık gelir mi diye..bir yıldız farkettim ısrarcı gözlerimin çabalarıyla boğuk bir sonbahar akşamı..gökyüzündeydi,,sürüngenlerden değildi o..yenidüşmüştü oraya besbelli,,kirlenmemişti daha ışığı..gözlerim kamaşarak bakmıştım ona,uzattı bana elini...

dünya,demiştik bir olasılıklar kumkuması,bize yapacaklarını söylemiyor,çünkü kendisi de bilmiyor bizden daha fazla..paletinde başka renkler vardı onun,,şakınlıkla baktık eline..gözlerimize mavi yakışırmış,yanağımza pembe,,ve ümitlerimizi kilitlediğimiz gökyüzüne en çılgın güneş sarısı...Çocuk!biz ısınmayı seninle öğrendik,ayazdan kaçan bir dağcı gibi sığındık senin ılıman,aşina kulübene...

aşk,dedin renklerin en kızılını ister,,bazen damarlarına ihtiyacın olur..senin bütün aşkların rh pozitif!!!

-sesini bile duymadım hiç,,yazık kulaklarıma...ah,sahi yıldızlar sessizdi hep belki..-

Bildiğin birşey vardı besbelli,,boynuna geçirirken o ilmeği..en güzelini gösterirdin bize seçeneklerin.biz hayranlıkla baktık gene,ipine,ağacına,ormanına..ama yakışmıyordun hiç onların ortasına..

Bir yıldız söneceği zamanı kendi seçer değil mi pamukprens???

Gidişin mi kabahat,kalışımız mı bilemiyoruz..sesini duysaydık bizi çağırıyor mu olurdun şimdi özgür yıldızlar galaksisine??Yine de karanlığı sevemedik ışığın oğlu.dünya döndü yine milattan önceki haline...

Merak ettin hep ane-babanı.acaba nerede olduklarını mı neden yanında olmadıklarını mı en çoksorguladın?bulsaydın onları mutlu olur,daha çok parlay mıydın ıssız gecelerimizde?bak biz hiç aramadık,hep yanımızdaydılar ama mutsuzuz yine kendi benliğimizde..

Yerküre yurdun değildi senin,biliyoruz,bizim gökyüzümüz de..bu yüzden fazla zaman kaybetme dediler belki sana onlar,aradığının onlarda olmadığını söylediler.ya da rahatsız ettin belki onları basitçe...

Sen kazandın yıldız oğlan!sen şimdi sonsuz yaşına bastın,,biz bitimli takvim yapraklarından hüzünlü bir mevsime.gün gelecek yaşlanacağız biz,ama sen hep 21!2 ve 1..2-1..2,senin golün biliyoruz.sonsuz 21 yaşın kutlu olsun.

Belki orada buldun yıldız anne-babanı.onlara ne kadar kızgın olsan da üzmezsin umarız onları.biz onlara müteşekkiriz görebildik diye senin sıcağını...

Sonsuz aşk,demiştin yaladıkça tadı eksilmeyen bir şeker...

Biz patika aşk yollarında yol almaya devam ediyoruz.o şekerin karşımıza çıkması belki mukadder..Artık gökyüzüne bakmaktan çekineceğiz,biliyoruz ki orası yine karanlık,en az senden önceki kadar..

şimdi ağzında sonsuz aşkın,o talı şeker,yoluna devam ediyorsundur mechûl yıldız.eminiz-umarız- mutlusun,,mutlulukla bekle bizi,bekle,kavuşur mutlak bir gün kalpler...

çökük yanaklı 'güzellik'in seni unutmayacak...

soracağım elbet bir gün anneme;Anne,kelebekler ölünce yıldız mı olur diye...

-------------------------------------
Emin birşekilde geç tanıyıp erken kaybettim diyebileceğim,yine de yeterince tanıyıp yüreğimi ısıtamadığım ve bunun hüznüyle dolduğum,vaktinden çok erken kaymış bir yıldız oğlana yazılmıştır...belki de kalanlara daha sıkı sarılmamızı hatırlatarak gitti kimbilir.vaktinden çok önce,hazin birşekilde ölümünü gördüğümüz son kelebek olması dileğiyle...güle güle Mert!!

Günlüğümden hüzünsüler...

2006-11-14T16:16:00.000+02:00

Sadece yazarak konuşabiliyorum...Artık sadece beyaz sayfalarla konuşuyorum..Sizinle konuştuğum dilden ben bile anlamıyorum insanlar!!!Neden anlaşamıyoruz diye sormayın bana...

Size ellerimle gözlerimi versem,,onlara bakıp neler gördüğümü anlayabilir misiniz?Hayat gözbebeklerinizin yanılsamalarından çok farklı oysa...

Herşeyi sizin gibi görebilmek midir ahmaklık yoksa görememek mi onu da bilmiyorum...

Sözcüklerim var,beyaz sayfalarım var;içimden taşan solucanlar var;üstünüze düşüyor,,kaçıyorsunuz...beyaz sayafalarım buruşup gidiyor kül rengi çırpıntılarda.Bana gözyaşlarınızdan çamaşır suyu yapar mısınız?Hani çıkmayan lekeleriniz vardır evlerinizde,,şarap gibi,kan gibi,gözyaşı gibi,mürekkep gibi...

Lanet olsun!kim döktü hayatımın üstüne bu siyah mürekkebi!!!

Doğarken yitirdiklerimiz

2006-11-09T16:03:00.000+02:00

Scary Movie serisinin birisinde bir heykeli gösteriyordu kamera,altında her zamanki gibi bir özlü söz:"Bir kere zenci doğdun mu bir daha dönüşü yoktur." Bunun tezadı münkün de acaba bu mu dönüşsüz bir yazgı?beyaz olmanın dönüşü var mı sanki?ama beyaz olmak pek kurutulunması gereken bir yapışkan nitelik olarak görülmediği için bu açıdan bakılmıyor tabi hiç.öyle ya kim kurtulmak istesin ki üstün ırk muamalesi görmeye vesile olan allah vergisi(!) bir özellikten?buna başka örnekler de verebiliriz;uzun olmak,gürbüz olmak,kaslı olmak,tüysüz olmak,mavi gözlü olmak,sarışın olmak vs. vs.biraz daha zorlayınca cinsiyeti bile katmak pek ala mümkün aslında. 'şansım olsaydı anamdan erkek doğardım' söylemi gibi.wala ben bunun tersini çok söyledim ama:) "Doğmak kaybetmektir" diyor düşünür,kaybetmek...neyi kaybetmek peki?ölümsüzlüğü kaybetmek olabilir mi?bir cisme hapsolmama lüksünü kaybetmek olabilir mi?belirsizliğin mükemmel uyuşukluğunu kaybetmek olabilir mi??? doğarken kazanıp yada kaybedebileceğimiz yönler ya da özellikler şöyle kategorilendirilebilir belki:cinsiyet,aile,ırk,ülke,yerleşim yeri,görünüş,yetiler,sağlık,huy,maddiyat(ailenin içine giriyo belki)... Hepsinde ıskalamışım,bravo bana! Küçük Emrah'ın kaşını burkarak söylediği acıklı laf geliyor aklıma:"acıların çocuğuyum ben abi!"...sanırım o da hepsinde ıskalamış... hayata 1-0 yenik başlamak böyle bir şey galiba.bunların hepsi arabesk teraneler,üzerinde durmaya değmez deme,insan ne kadar geride başladığını bilince ileriye daha sağlıklı bakar diye düşünüyorum.NLP kitaplarındaki yazılar geldi aklıma:insanın kaybettiklerine odaklanması onu tamamen güçsüzleştirir.insanın eksilerine değil,artılarına odaklanması lazım..Hadi ordan! tavsiyelerinizin bi halta yaramadığı tecrübemle sabittir! Kaybettiklerini kabullenmek de biraz cesaret ve erdem istiyor aslında.bunun iyi bir getirisi de var,,iyimser leylek gibi dolaşmıyorsunuz ayak altında ve ezilme riskinden de uzak kalıyorsunuz... ama azıyı yarıp Müslüm Gürses makamında yaşamak da bayar adamı... Efendim daha doğarken kıçınızda kalın bi kazıkla fırlamış olabilirsiniz hayatın kıllı kucağına,,ama bi gün onun sizi emzirmek için memesini ağzınıza tutması ihtimali de mevcuttur.başınızı çevirip zırlayarak abesle iştigal ederseniz açlıktan geberme olasılığınızı arttırmış olursunuz. bırakın sizi kendiniz değil,öldürecekse hayat öldürsün.hiç olmazsa tanrı varsa ve bi gün sizi makamıma kabul ederse karşısında 'vala benim suçum yok' diyebilirizsiniz pişkinlikle... 'uçurumun kenarında da olsan sırf hayata gıcıklık olsun diye gülümse!' tarzında bir lise defteri arka kapak teranesi lafı da hatırladım şimdi...bu da yapmacıklığın başka bir öğütlemesi işte... nedense ağlayan insanlar bana daha samimi ve yakın gelmiştir(ama o akanların sıvı kıvamından en ufak bir şüphe duymamam koşuluyla)ben de hayatın ısrarlarına dayanamayıp nihayetinde ağlamayı başardabildiğim(!)için galiba..aynı dilden konuşmak gibi bir şey... diyeceğim odur ki dengeli insan hayatında ağlamaya da kahkaha atmaya da az ya da çok yer ayırabilen insandır.bunlardan uzaklaştıkça dengenden de şüphe etmeye başlayabilirsin.wala ruh doktoru,psikiatrist,ermiş-derviş falan değilim ama düşüne düşüne bunları yumurtladım hayatın kozmik rezonans folluğuna.içi boş değil pek sanırım...salla bak... hayatın bana attığı goller ve yediğim kazıklar konusuna başka bi gün girerim...kalemde top dolu...

Ben 'ibne' değilim!!!

2006-11-07T17:56:00.000+02:00

Hiç kendini uzaylı gibi hissettin mi?uzaylı olmak,,yani başka bir yerlere ait olduğun düşüncesi ve o başka bir yerlerin de hiç olmadığının ve olmayacağının kahredici farkındalığı...ben hissettim,,yeni yetme yaşlarda aynaya her bakışımda,,sokaklarda elele dolaşan kadın-erkek çiftlerini her gördüğümde,filmlerde öpüşen bütün erkek ve kadın ikililerine her şaşırışımda...bunlar napıyordu böyle??

Sorularımın cevaplarını birileri karşıma oturup masal anlatır kıvamda anlatmadı.hayat anlattı ama sesi de pek mütenazik durmuyordu doğrusu.vücuduma dokundum ve yandım..ben neydim böyle?içimde neden başka birileri çığırtkanlık yaparken aynada bana yabancı cisimler beliriyordu?sorun nerdeydi içimde mi dışımda mı???

Adımı koymam zor oldu...

Olmaması gereken birsıfatı kendime yapıştırmıştım ve yakışmıştı.zaten olmaması gerektiğini benim dışımdaki varlıklar söylüyordu,,önemli olan benim kendi şarkımdı,,notaları içimden süzülen...

Ben erkekleri seviyorum anne!!!

Ama ben de erkeğim,,ama senin neslini devam ettirme vazifesi görebilecek erkeklerden değil,,bütün neslim kendimim...

Eşcinselmişim...yorucu labirenlerin sonunda duruyormuş bu cevap...eşcinselmişim maalesef,,kendine ait bir gezegeni olmayan ama yerkürede ona ait bir toprakçığı bulunmayan...uzaylı ama uzaya da yabancı...

Zor oldu değişik kesim yabancı kumaşların ürünü olan bir elbiseyi üstüme oturtup yakıştırmam..yaşlanıyordum bütün bu uğraşlar esnasında...artık aynaları bir kenara koymanın zamanıydı...hayat dışarıdaymış mış mış...

Üçüncü tür kimliği altına tıkıştırıveriyorlardı benim gibi bütün tırtılları.öyle ya tırtıldık henüz..kanatlanıp uçtuğumuzu hayal etmek biraz ütopya.hepimiz tatlı bir sürüngensek eğer neden onlar bana hiç benzemiyorlardı peki??

İnsanlar 'gay' deyiverince tıkıştırılıyordum dar ve havasız vagonların içine,,soluk soluğa kalıyordum,,burası karanlık!!!

İbneler önüne gelenin aletine tapar,,karşıdan gelen bütün erkeklerin yalnızca kabarık önleri onların ilgisini çeker,,bütün cinsellikleri yeraltı tuvaletleri çerçevesinde hüküm sürer,,itilir kakılırlar,topu topu top'tur lar işte...

Diyorlardı...

Ama onlar insan değil miydi?bütün gayretleri cinsel aktivite mi olmak zorunda?bunlar sevmez mi aşık olmaz mı bişiler yazıp çizmez mi yaratmaz mı???

Hayır..İbneler haddini bilsin!azmış erkeklerimizi iliklerine kadar boşaltsınlar yeter!!!
Gerizekalı söylemlerin gerizekalı tembihlerini hakkıyla yerine getiren ibne hemcinslerim vardı sağolsunlar..çoğunluktaydılar da maalesef...sanırım bu yüzden ben siyah bir kumaşa düşmüş gri boya zerresi muamelesi görüyordum..haklıydılar belki kendilerince...

Ben onların içinde de uzaylı kalmaya devam ettim nihayetinde..karanlık havasız bir vagonda gaz odalarına doğru gürültülü bir yolculuğa devam ediyorduk sonra,,hepimiz aynı statüde...
Ben gene mutsuzdum...ama mutsuzluğumun sorumlusu olarak sokak insanlarını göremiyordum artık..daha paylaşılmıştı bunun sorumluluğu dünya üzerinde...

Sadece heteroseksüel prensesler mi bekler bir köşede gözlerini ufka yatırıp beyaz atlı prenslerini???

Bekledim ben de prensesvari bir aptallığın sütbuğusu hüznü içinde...ve görüyordum,birileri onları atlarına atıp uzaklara götürüyorlardı ve mutluluk haberleri geliyordu arasıra...
Anladım ki benimle dildaş olan prensler böyle bir beklenti içinde değiller hiç...varlığımdan,benim gibilerin varlığından bihaberdiler,,öyle ya boşaldıktan sonra yolculukla uğraşmaya ne hacet...ihtiyaç giderilmiş oluyor nihayetinde...

Bu yüzden mi travesti oluyordu hemcinslerim?sırf o insanla o yolculuğa çıkabilmek için?kimseler onlara yolculuk boyunca ateş etmesin diye güvenli bir zırh mı giymiş oluyorlardı bu şekilde acaba??ama onlardan mutluluk haberi gelen neden hiç olmuyordu???

O vagondan indim bir gün...uzun sürdü nefessiz kalma raddesine ulaşmam..hayır dedim,,prenses değilim ben,,ibne değilim,,kendimim sadece!bir etikete ihtiyacım yok,o sıkıcı vagonlara da!uzaylı da değilim,bu dünyada herkes kendine uzaylı neden kendimi tecrit edeyim ki?

bir gün yeniden hatırladım aynaları...aldım bi tane karşısına oturdum.yıllar öncesinin parlak çelimsiz suratı değildi artık karşımdaki...gözlerinden yorucu yolculuğunun nedameti okunuyordu..ama boş bakmıyordu artık.bir anlam kazanmıştı o gözbebekleri...
İşte,dedim burdasın!

Saf,yalınkat katışıksız etiketsiz sen!hoşgeldin kendi uzayına!!!

"bir prens,bir gezegenin üstüne oturmuş,uzay gemisiyle gelip onu götürecek başka bir prensi bekliyordu"

bayram mış mış...

2006-10-23T22:53:00.000+02:00

bayram namazına gitmeden bayram olmuyor muymuş acaba??müslümanlar neden böyle takıntılı ki?bir yıl boyunca bir ay müslümanlık yapıyorlar.7 günde de 1 gün;cuma..o da güne yayılmıyor yani.adam yıl boyu yüzünü dönmez camiye;ramazan gelince imam rütbesine yükselir.cuma namazını kıl da hafta içi ne bok yersen ye...çok mantıklı..
süleymaniye de bayaram sabahını yazmış yahya kemal.yıllardır yoluna ayak basmadığı caminin içine giriverince uçmuş huşûdan.o kadar seyrek gidilince etkiliyor demek ki insanı camiler.günde 5 kez gitseydi bu kadar coşmazdı bence...
bugün bayram namazına gittim,yoğun istek üzerine.bir ateist için çok içaçıcı bir durum.abdest alamdığımı bile farketmediler.madem önemli olan oraya gitmek,inanmak falan değil,,gürültü olmasın diye gittim.müslüman olsaydım toplamıştım bonus puanları...ben de şarkı söyledim,,pek müslümanca olmasa da...
namazlı bi bayram,namazsızs bi bayram hiç farketmiyor,,her koşulda gereksiz teraneler...kutlu olsun müslüman dostlarıma,,nasıl oluyorsa kutlusu kutsuzu da anlamam ki...

Defol ramazan!!!

2006-10-23T22:22:00.000+02:00

türkiye laikmiş miş,,bunu söyleyenler bir de ramazanda türkiye turu yapsa iyi olur.en güzel kanıt yaşayan tarih olduğuna göre hiç kitap mitap karıştırmaya gerek yok.atatürk bey(kimlerin atasıysa lütfen alınmasın buna) kurduğu devleti laik diye tanımlamış ve yanında diyanet işleri yüksek bilmem nesi.laik ülkenin dini olmuyordu bildiğim kadarıyla??
hanefi müslümanlık hem tanınmış,hem de işler sağlıklı yürütülsün,diğer azınlıklar sağlıklı asimile olabilsin diye bu kurumu doğurtuvermiş başımıza bela.
alevilerin,hristiyanların,süryanilerin programlı bastırılışı da bu kuruma dayanarak yapılmış.aleviler şimdi bu kadar bastırıldıktan sonra çıkış yolu olarak aleviliğin müslümanlık olmadığını,ve bu ayrı dinin devletçe tanınmasıyla daha demokratik bir sisteme kavuşacaklarını iddia ediyorlar.türkiye ve demokrasi??uykuda mısınız?
ama demokraside laiklik olmazsa olmaz,,peki laiklikte din tanımak diye birşey var mı?anayasamıza göre devlet dinsiz.ama eylemlerini şöyle bir gözden geçiriveren en yabancı insan bile sistemin hanefi müslümanca işlediğini anlayabilir...
bir ateist olarak ben de demokrasi istiyorum-umutsuzca- ama bunun benim dinsizliğimin devletçe tanınmasıyla ortaya çıkacağını sanmıyorum.laik devlet istiyorum,dinsizliği ve hiçbir dini tanımayan,muhatap almayan,tam laik bir sistem..
bir ateist için ramazan ayları işkence gibi oluyor.tersine demokrasi rotasında hızla ilerledikçe işkencenin dozu da artıyor doğal olarak.iyi ki 30 gün...
akp nin başkanlığını aldığı bazı belediyelerde,neredeyse hepsinde aslında,oruç tutmayanları doğru yola sevketmek adına öğle yemeği çıkartılmamış.trt görevlisi birisi sokak ortasında oruç tutmadığı,sigara içtiği için tartaklandı,öğrenci oruç tutuyor diye dövüldü(antitez).ve su yüzüne çıkmamış bir düzine olay.yine de fazla yara almadan atlattık 30 günü.
aklım ermiyor,milenyumu aştık diye seviniyoruz ve hala ramazan gelip saat 3 e yaklaştı mı deli manyak davullar gümbürdüyor sokaklarda.bu rahatlığı ona veren laik sistemimize teşekkürler.davulculara para ödeyenlere de...oruç tutmama,sahura kalkmama lüksün yok bu ülkede.herkesle birlikte şaman davullarına sen de ortak olacaksın uyanık şekilde.acaba çalar saat icat edildi ama türkiye yi bu teknolojiden mahrum mu bıraktı malum teknoloji üretici kapitalist güçler?kimse gelenek diye yutturmasın.bu adetin peyda olduğu zamanlarda çalar saat yoktu,ama artık var.islamda da çağın gerekleriyle donanmak var,noldu?
beğenmiyorsan müslüman olmayan bir ülkeye git diyorlar,müslümanlar da rahat oturmuş olur aslında böyle yapsam.bunu diyenlerin ne kadar bu topraklarda yaşama hakkı varsa benim de var.şu ya sev ya terket zihniyetinden ne zaman kurtuluruz acaba?
ben gitmiyorum,ama sen git ramazan,bi daha gelme!

Gittin...tenimden söküldü etin!

2006-10-23T21:11:00.000+02:00

susuyordum,,gittin..sözcüklerim uslandı..

artık kelepçelerimiz anlamsızdı.

pek estetik durmuyorlardı zaten-yazık onlar hiç alyans olamadı-

sana anahtarları bırakmıştım,,yanına başka adamları(muhtemelen kadınları)

hiç aşağı bakmamıştın,,dibine ayaklarının..

miadı dolmamıştı sevgimizin,hayır!-hiç bir sevginin miadı olamazdı-

sadece aşkımız kötürüm kaldı...

kalbimin dibine düşen bir erik tomurcuğuydun sen,çelimsiz bir bahar akşamı.

şimdi fidan oldun,ne güzel yürümeyi öğrenmişsin,,gidiyorsun..

gözlerimden iki kırık deniz,dudaklarımdan ikiye yarılmış bir cehennemi çalıp gidiyorsun.

yüzünün topraklarında kızılcık sevdalar açardı,,yazık sivilce diyecekler adına,ama ondan daha masumlardı.

şimdi gözlerini giydir benden uzak yürüyen hayat parçalarına,onlara dar gelir bilirim,oysa gözlerin gökyüzü kadardı..

bütün ayrılıklar,vaktine gecikmiş,özürsüz sürprizlerdir biliyorum.
gördüğüm bütün sevenler 'ayrılalım' dan önce ayır-ılı-yor-lardı.
benden istedin bunu,tut diyemezdim ki sana pejmürde kök parçlarını..
epey olmuştu sen de yola çıkalı.

boşver zaten bir-leşemedik ki ayrılalımdı...

-hangi kuş uçmazdı ki kırılınca kafesi?-

sana anahtarlarını vermiştim,artık yerlerini de gösterdim.
başka türlü olamaz,hapisten kaçan bir tutuklu gibisin.
gerek olmadığını söylesem de sen yine koşar adımlarla çıkacaksın bu köhne binadan.
arkana bakma,ben seni seyrediyor olacağım,,
sessiz ve ağlamaklı...

ve sen firar etmiş bir adam nasıl şaşırırsa ilk gideceği durağı,işte öyle afallayacaksın.
ama bilirim uzun sürmez,bulursun yakın zamanda durağını.
ve umarım o durak uzak tutar senden soğuğu,sağanağı
-en az benim kadar-
birleşmedik,ayrılmıyoruz...
şimdi sen 'deli'liğimi anlatmak için başka bir çift kulak arayacaksın,
ben de bildik ama tanımadığım bir ten,,
hissettirmek için sıcağını...
kelepçelerini bıraktın,ah,gerek yoktu tamam.
sormamıştın ne yaptığını anahtarlarımı.
hiç yoktular,,taşıdım seninle açılmayan,sadece takılan ağırlığımı...
taktım ve çıkarmıyorum.
sen git,ben şimdi seveceğim onları anlatmayı....

susuyorum,,adın haramdı...

21 th october

Dişi çıkmazı

2006-10-20T13:58:00.000+02:00

çocukluktan çok gereksiz ayrıntılar kalır genelde aklımızda,orda vardır ve hiçbir işe yaramaz gibi durur,belki de yarıyordur kimbilir..

sezenden bi şarkı kalmış aklımda;20 ekim pazar günü/bütün oylar ANAP'a..onun tavsiye ttiği gibi oldu ve oylar gitti anap'a..birkaç yıl daha yerimizde saydık allah razı olsun(!)unutmuşum;biraz daha kapitalistleşip biraz daha sömürgeleştirildik.bu açıdan bakılınca geri gitmişiz de diyebiliriz.ruhu şad olsun özal beyin..

benim için 20 ekim bu yüzden ayrıcalıklı ve özel bi gün değil.dostlarımdan birisinin doğum günü,dolayısıyla benim için de önemli oluyor.neyse ki kutlamayı unutmadım tam gece yarısından sonra aradan çıkardım bunu.
asıl anlatmak istediğim bu da değil aslında.doğum günü sahibi dostum..hetero kız arkadaşım çok nadirdir.ve beni tanıyan hetero kız arkadaşım bi tane işin kötüsü..
onu hatırladığımda nedense hep en son görüşmemizde bana yaptığı tavsiye geliyor aklıma,'bi kızla çıksana,,hem belki kelebekliği de bırakırsın':(
onunla gurur duyarken böyle bir tavsiye almak biraz yıkıcı oldu doğrus.olaya hangi açıdan baksam kötümser oluyorum ister istemez..
bana değiştirilmesi gereken birisi gibi bakmıyor sanıyordum.aslında o belki öyle bakmıyor ama onun inandığı şey değişmem gerektiğini söylüyor.dolayısıyla o da benden bunu bekliyor.islamın sinir bozucu yüzü!!

derindeki başka bir ayrıntı da şu-ki bunu bir dişiden duymak daha bir acıklı- bana kandırmamı tavsiye ediyor;önce kendimi;bunu başarırsam da kendisi bilmeden bu kötülükten(!) kurtulmam için bana yardımcı olacak dişi varlığı..dürüstlük taslayıp kelebekliğimi itiraf ettikten sonra da hiç bir dişinin buna yanaşacağını sanmam zaten o ayrı konu.bir dişi başka bir dişiye tipik ataerkil toplumun baktığı gözden bakıyor,acıklı.kızlarla çıkılır,kötülüklerden kurtulmanda işe yarar,düzüşülür,hamile bırakılır,aldatılır vs.. vs.

bunların hepsinde obje 'kız' kullanılma pozisyonunda maalesef.karşı tarafa seçim hakkı ve akletme lütfunda bulunamayacak kadar katı ve geri...

sırf hayatım düzene girsin,akşam eve geldiğinde evi sıcak bulayım,çocuğumu doğursun,dikkatleri üzerimden dağıtsın,yemeğimi yapıp bulaşığımı yıkasın diye bir kadını ve dolayısıyla evliliği kabul eden arkadaşlarım var.nesil devam ettirmek olayı bence tamamen abes ama çocuk sevgisi ayrı bir konu.bunun için evlenen homo erkekleri biraz maruz görebiliyorum.ama bunu elde etmenin de bir bedeli var;bu yüzden evlenen erkek bence eşcinsel aksiyonlarına son vermeli.

bunun dışındaki evliliklerde de kadın yine bir meta olarak algılanmakta aşikar şekilde.o kadının yerinde olmak istemezdim..

kız tavlama,eve kız atma,eksik etek,saçı uzun aklı kısa(KIZ), kızını dövmeyen poposunu döver:) tarzı söylemlerde bu anlayışın dolaylı ürünleri olsa gerek.ne kadar moderniz(!)
bu hataya ortak olmıcam emin ol :)

Bu kış hiç bitmese...

2006-10-18T15:42:00.000+02:00

Kış değil daha doğrusu,sonbahar diyorlar bunun adına..Denizlide pek öyle sayılmıyor ama..burda iki mevsim var:kış ve yaz..bu soğuk ancak kış soğuğu olur ya dondu bi yerlerim:)
meydanda otururken dinlenmek üzre birden meraklı ve kameralı bi adam 'sizce bu mevsimde bu erik ağacının çiçek açması normal mi?' die sordu,kocaman bi kamera da bana bakıyor meraklı meraklı.bilmem ne tv de çalışıyormuş..baktım ağaca cozutmuş..annem neyine lazım bu mevsimde çicek açmak?bak şimdi pişman olmuşsundur..
denizlinin iklimi zaten garip dedim;kış ortasında karpuz bile kesebiliriz yakında..
evrim sonumuzu hayretsin:)

* * * * * *
kışa medhiyeler düzmek bir yazıyla bitmez tabi.kışın en çok neyini seviyorum biliyor musun?herkes biraz daha bana benziyor,bende yaz kış değişiklik yok gibi..yağmur yağıyor ya da yağmaya hazırlanıyor ve gökyüzünde külden battaniyeler buruşurken herkez omuzlarının içine gömüp üşüyen başını yere eğiyor ya..işte diyorum yalnız değilim!!
aslında kimse içinde yine bana benzemiyor ama görünüş itibariyle olsa da sadece kendimi yalnız hissetmemek iyi geliyor bana..
hem uğraşlarımız da benziyor bütün kış,tv başı muhabbetleri,herkes pek bir evcimenleşiveriyor.-neredeyse- kimse tatil planları yapmıyor kış içinde.yaz gelince uçup gidiyorsunuz biliyorum.nasıl diyor siz türkler,,deniz,güneş,kum,,bi de kız mı diyordunuz?ıyk midem bulandı bu ihtiva karşısında...
siz de bu hüzünlü,betonarme şehirdesiniz ben de..ne mutlu bize..
biliyorum yalnızlığımı paylaşacak falan değilsiniz burda olsanız da.bunu beklemiyorum zaten..siz sadece hüznün yüzüyle biraz daha aşina olun bana yeter...

Ne geç öğreniyorum şu teknolojiyi:)

2006-10-16T18:03:00.000+02:00

Meğer blog olayı varmış nette...
Çağa ayak uydurmak lazım derler hep.Çağı yakalayıp bırakmamak gibi bi derdim yok ama son zamanlarda bende peyda olan kafamdakileri kusma hırsı böyle bir kolaylığa(?) başvurmama neden oldu.Önemli olan ilk adımmış hani ya ben de bunu yapmış olmanın huşûsu içinde yazma ve boşalma aşkıyla dolmuş taşmış durumdayım:)

Günlükten öte bir anlatım tarzını yakalamak olsa gerek insanları burda yazmaya iten..yani en azından kendi adıma böyle diyebilirim..günlük yazmak için gelişen bütün teknolojilere rağmen bence en iyi yer hâlâ defterler..en azından o özel konumu korumanın gereği bu.özel,bende kalması gereken şeyleri yazmak için burayı seçmem asla...

sanırım normal insanların bir kaç katı oranda zamanımı düşünmeye ayırıyorum(anormal olduğuma ikna olmuşum demek ki).düşünmek için zaman ayrılır mı hiç???benimki biraz ibadet gibi oluyor..o anda başka bir şey yapıyor olabilirsin ama düşünürken sadece düşünüyorsundur..kitap okuyor,televizyon seyrediyor ya da güneşin batışını seyrediyor olamazsın..uzmanlar buna konsantrasyon bozukluğu diyor galiba.o zaman konsantre olmanın başat koşulu düşünmemek olsa gerek..bu konuda baya zayıfım...
Megalomanlık olsun diye 'düşünür' ayaklarına yatmış değilim..aslında ıstırap verici bir durum.sana bir günlüğüne gösterebilme şansım olsaydı keşke;ben olmaktan korkardın..

Her neyse....kusmak için geldim..kendim ve senin adına bir işe yarar umarım.

Hoş Geldim!!!